Σοφία Σακοράφα

ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΕΦ/ΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ- ΜΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ Σ. ΣΑΚΟΡΑΦΑ

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

΄Στόχος μας είναι αυτή η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών να είναι η τελευταία΄΄, υπογράμμισε ο Πρωθυπουργός, κατά τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, εν όψει της κατάθεσης στη βουλή του νόμου για την ανακεφαλαιοποίηση.

Με ευχολόγια όμως και χωρίς συντεταγμένο σχέδιο προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, είναι βέβαιο ότι και η επικείμενη ανακεφαλαιοποίηση θα αποτύχει. Αν μάλιστα αξιολογήσουμε και κάποιες πληροφορίες ότι σε αυτή τη νέα ανακεφαλαιοποίηση θα ακολουθηθεί η πεπατημένη των προηγούμενων αποτυχημένων κεφαλαιακών ενισχύσεων, ο κίνδυνος είναι μεγάλος και προδιαγεγραμμένος.
Θυμίζω και υπογραμμίζω ότι μέχρι σήμερα στοίχισαν στον έλληνα φορολογούμενο πάνω από 60 δις ευρώ λογιστικοποιημένου χρέους και υπερδιπλάσιου αφανούς, μέσω εγγυήσεων, που ενδεχομένως κάποτε να λογιστικοποιηθεί.
Είναι γνωστό ότι μέχρι τώρα, για να ικανοποιηθούν οι κυριαρχούσες ιδεοληψίες των Ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων και οι επιλεκτικές σχέσεις του ελληνικού πολιτικού συστήματος με το τραπεζικό κατεστημένο, υλοποιήθηκαν τέτοιοι όροι, όπου το μεν δημόσιο συνεισέφερε τα πολλά, οι δε ιδιώτες επενδυτές, κερδοσκοπικού κυρίως χαρακτήρα, ψίχουλα, έναντι των οποίων ήλεγχαν και ελέγχουν τη διοίκηση και την ιδιοκτησία του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.
Αποτέλεσμα της παγκόσμιας αυτής πρωτοτυπίας ήταν να διατηρηθούν στους ελληνικούς χρηματοπιστωτικούς ομίλους οι ανεπαρκείς διοικητικές πυραμίδες, όπως αυτές είχαν δομηθεί πριν από τη κρίση, παρά τις κυρίαρχες ευθύνες τους για την πτώχευση των οργανισμών που διοικούσαν και την κατάρρευση της χώρας.
Η αποδοχή των εν λόγω διοικήσεων από τους μετόχους ( ιδιώτες και κράτος) αντανακλά την πλήρη παράδοση του συστήματος στους κερδοσκόπους ΄΄επενδυτές΄΄.

Ένα συντεταγμένο όμως σχέδιο, επιπέδου ευνομούμενης χώρας και όχι νεοαποικίας, θα προέβλεπε συγκεκριμένα βήματα, τα οποία θα απαντούσαν σε συγκεκριμένες ανάγκες.
Πρώτο βήμα είναι η μετατροπή του αναβαλλόμενου φόρου σε κοινές τραπεζικές μετοχές, ώστε ο εναπομείνας να αποτελεί το 10% των σημερινών εποπτικών τους κεφαλαίων, όπως ισχύει σε άλλες ευρωπαικές χώρες, π.χ 10% στη Γερμανία ή έστω 25% στην Πορτογαλία και όχι το 60% εγγυημένου μάλιστα από το δημόσιο ποσοστού, όπως διαμορφώθηκε στην Ελλάδα με την σχετική τροπολογία του κυρίου Χαρδούβελη.

Ακολούθως και σύμφωνα με το νόμο είναι απαραίτητο να εφαρμοστεί η Ντιρεκτίβα 4119 της ΕΕ που είναι σε ισχύ από την 1η Αυγούστου 2013.
Η εν λόγω Ντιρεκτίβα προβλέπει ότι όλες οι ευρωπαικές τράπεζες αφού έχουν προηγουμένως λάβει κρατική κεφαλαιακή ενίσχυση και εφόσον βρεθούν με κεφαλαιακό έλλειμμα, τότε το σύνολο των κεφαλαιακών τους απαιτήσεων, θα πρέπει να καλυφθεί πρωτογενώς από τους υφιστάμενους ιδιώτες μετόχους.
Σε περίπτωση αδυναμίας κάλυψης, τότε και μόνον τότε, υποχρεούται να παρέμβει το δημόσιο, προκειμένου να μη θιχτούν ομόλογα ρευστότητας και οι καταθέσεις, αλλά να υποστεί ανάλογη απομείωση η μετοχική συμμετοχή των ιδιωτών μετόχων και δευτερευόντως τα ομόλογα μειωμένης εξασφάλισης
Η ελληνική κυβέρνηση είναι ενήμερη από τις τραπεζικές εποπτικές αρχές για το ύψος των κεφαλαιακών αναγκών των ελληνικών τραπεζών, και ως εκ τούτου θα έπρεπε πρωταρχικά να έχει ήδη απαιτήσει από τους υφιστάμενους ιδιώτες μετόχους να καλύψουν το κεφαλαιακό έλλειμμα.
Ο σημερινός όμως σκοτεινός κύκλος που λυμαίνεται το τραπεζικό σύστημα της χώρας μας με τα λεφτά των άλλων, με την επιβολή ενός τέτοιου καθεστώτος νομιμότητας και λογοδοσίας, είναι βέβαιο ότι θα αποδράσει, προβάλλοντας επιχειρήματα ληγμένου νεοφιλελευθερισμού.

Επομένως δεδομένου ότι είναι αναγκαίο να κεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες, αυτό πρέπει να γίνει με τη συμμετοχή του δημοσίου και ταυτόχρονα είναι απαραίτητο η κυβέρνηση να απευθυνθεί σε διεθνείς χρηματοοικονομικούς οργανισμούς και διεθνείς χρηματοπιστωτικούς ομίλους για τη συμμετοχή τους στην ανακεφαλαιοποίηση. Η τεχνογνωσία και η εξειδίκευση που διαθέτουν οι παραπάνω οργανισμοί μπορούν να συμβάλουν αποτελεσματικά στην αναδιοργάνωση του τραπεζικού συστήματος της χώρας.
Η συμμετοχή παρόμοιων ομίλων εξασφαλίζει την αναβάθμιση του τραπεζικού συστήματος, τη μακροχρόνια βιωσιμότητά του, ώστε να ανακτηθεί και η διαρκής ρευστότητα του συστήματος.
Ένα τέτοιο τραπεζικό σύστημα μπορεί καταλυτικά να συμβάλει στην εξέλιξη του παραγωγικού μοντέλου της Ελλάδας, ιδιαίτερα στους τομείς ( και είναι αρκετοί ) που η χώρα μας διαθέτει σοβαρά συγκριτικά πλεονεκτήματα
Παράλληλα η όποια συμμετοχή ιδιωτών στην ανακεφαλαιοποίηση είναι απαραίτητο να γίνει με κίνητρα, να εξασφαλίζει τη μακροχρόνια επένδυση ( π.χ σε ορίζοντα 15ετίας ), ώστε να αποτραπεί η οποιαδήποτε συμμετοχή κερδοσκοπικών κεφαλαίων, που κύριο μέλημά τους είναι το άμεσο κέρδος.

Επιστέγασμα τελικό, ώστε πράγματι η επικείμενη να είναι η τελευταία ανακεφαλαιοποίηση, ώστε το τραπεζικό σύστημα να ισορροπήσει και να συμβάλει στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας, είναι το κράτος μέσω θεσμών να αποκτήσει έναν ενισχυμένο ρόλο συμμετοχής ή εποπτείας, ώστε να μην επαναληφθούν φαινόμενα της δεκαετίας του 2000.

Κλείνοντας τονίζω ότι τόσο η διαδικασία της ανακεφαλαιοποίησης , μια άκρως συστημική διαδικασία, όσο και ο ρόλος του κράτους στο τραπεζικό σύστημα, μια άκρως πολιτική απόφαση, θα αποκαλύψουν τις προθέσεις της κυβέρνησης και για το τραπεζικό σύστημα. 

Twitter
Newsletter
Συμπληρώστε το email σας αν επιθυμείτε να λαμβάνετε ενημερωτικά emails
Πρόσφατα Video
“BEWARE OF GREEKS” Εβδομάδα Ελληνικού Design στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Σοφία Σακοράφα: “Ο Τραμπ αποτελεί απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια και ειρήνη”