Σοφία Σακοράφα

ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ

Ρόλος εκπαιδευτικού, επί της αρχής

Τρίτη, 4 Μαϊου 2010

Τρίτη 4 Μαΐου 2010

Ομιλία της Σοφίας Σακοράφα στη συζήτηση επί της αρχής του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων: «Αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού-καθιέρωση κανόνων αξιολόγησης και αξιοκρατίας στην εκπαίδευση και λοιπές διατάξεις»

........

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γρηγόριος Νιώτης): Το λόγο έχει τώρα η Βουλευτής Β’ Αθηνών του ΠΑΣΟΚ κ. Σακοράφα για επτά λεπτά.
ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ: Θα χρειαστώ λιγότερο ίσως, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, οδύνη μεγάλη προκαλεί η κατάσταση στην οποία έφτασε η χώρα μας αλλά και η κατάσταση που φτάσαμε εμείς τη χώρα μας. Άλλος με πράξεις, άλλος με παραλείψεις, άλλοτε συνειδητές, άλλοτε επιπόλαιες πάντως σίγουρα ως προς το αποτέλεσμα επονείδιστες.
Ντροπή μεγάλη προκαλεί το γεγονός ότι για να ξεπεράσουμε αυτή την κατάσταση, αυτή την κρίση, βάζουμε τον ελληνικό λαό, το συνταξιούχο, τον εργαζόμενο, τη γυναίκα εργαζόμενη, τον αγρότη κάτω από την κόκκινη γραμμή της ανθρωπιάς και κάτω από την κόκκινη γραμμή του δικαίου. Γι’ αυτό, θα έπρεπε να μιλάμε λιγότερο και προσεχτικότερα.
Η οδύνη και η ντροπή μου είναι πολιτική. Πλησιάζει με αυτό που περιγράφει ο ποιητής της ήττας: «αφού έζησα όλο το μαρτύριο της ελπίδας έφτασα στο πιο απάνθρωπο έγκλημα, να πιστέψω στους ανθρώπους». Θα μου πείτε τώρα τι σχέση μπορεί να έχει η παραπάνω διαπίστωση με ένα νομοσχέδιο για την παιδεία; Τεράστια αν πιστεύουμε ότι η παιδεία δεν μπορεί να είναι μια λαγκάδα από σκοτάδι που παράγει ανθρώπους «καχύποπτους και μίζερους μέσα στα φρούρια της σιωπής». Τεράστια αν πιστεύουμε ότι η παιδεία είναι αυτό που είπε αιώνες πίσω ο Σενέκας: Παιδεία είναι να μαθαίνουμε τη ζωή. Παιδεία, λοιπόν, και μάθημα πρώτο κατά Λιαντίνη. Παιδεία σημαίνει ζωντάνια, αμεσότητα, σφυγμός, μαστιγωμένος. Κρούση κατά μέτωπο με τα πράγματα. Η άποψη αυτή αντίθετα με τους επιπόλαιους μοιρολάτρες, αντίθετα με τους σκοπίμως παραχαράκτες της αναγνωρίζει ότι στόχος της παιδείας είναι να τεχνουργεί ανθρώπους και όχι άτομα πολίτες και όχι ιδιώτες, συλλογικότητες και όχι ατομικότητες, συμμετέχοντες και όχι απαθείς. Στόχος της Παιδείας είναι να διαπλάσει έτσι το νέο, ώστε τη δεδομένη στιγμή που θα αποδοθεί στο στίβο της ζωής να μπορεί να αντιμετωπίζει την άγρια ανάγκη των πραγμάτων και των ανθρώπων, άλλοτε με αγώνες, άλλοτε με διεκδικήσεις και ποτέ μόνος.
Τι έχει καταφέρει το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά και όσοι βρισκόμαστε εδώ μέσα με διαβαθμισμένη ευθύνη, αλλά τεράστια για όλους; Η πρωτομαγιά και μάλιστα η πρωτομαγιά μέσα στην πιο βαριά μεταπολιτευτική σκιά να είναι άτονη, μίζερη, μικρή, άβουλη και μοιραία. Καταφέραμε το come back τηλεοπτικού σταρ να έχει περισσότερους συμμετόχους από τον επιτάφιο του Ρίτσου και οι συνεντεύξεις κάποιου greek idol να έχουν περισσότερους ακροατές από ό,τι τα ποιήματα του Αλέκου Παναγούλη.
Παιδεία και μάθημα δεύτερο, κατά Αρβελέρ: «Τα χρήματα για την παιδεία είναι το οικονομικότερο μέσο που οδηγεί στην πρόοδο του τόπου». Η άποψη αυτή, αντίθετα από τους σκοπίμως παραχαράκτες της, κάνει την προβολή στο μέλλον, χλευάζει τη σκόπιμη μονομέρεια των περικοπών, των θυσιών, χλευάζει τη διαρκή επίκληση κινδυνολογιών και τρομοκρατικών παραβολών, που μετατρέπουν δασκάλους και καθηγητές σε ράκη, που ταπεινώνουν γονείς, που κατηγοριοποιούν με ταξικά κριτήρια μαθητές, που οδηγούν τον τόπο σε ανυποληψία και χρεοκοπία.
Και, δυστυχώς, η παραπάνω περιγραφή είναι η κρατούσα κατάσταση. Πάμε να ρυθμίσουμε παθογένειες και αγνοούμε ότι χρόνια τώρα είναι σε απορρύθμιση η αξιοπρέπεια του εκπαιδευτικού. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που έχει να κάνει με τον τρόπο που κοστολογεί η πολιτεία το λειτούργημά του. Η επαγγελματική αξιοπρέπεια, που έχει να κάνει με την οδύσσεια των αδιόριστων, με την αναλωσιμότητα των αναπληρωτών, των καθηγητών με αναπηρία, με τις μεθόδους επιτήρησης και ελέγχου στη δουλειά και στο έργο των καθηγητών και τα οποία θα θίξω στην κατ’άρθρον συζήτηση.
Παιδεία και μάθημα τρίτο. Διαβάζουμε τελείως αλλιώς τον Όμηρο. Δέκα χρόνια περιπλανήθηκε ο Οδυσσέας, δέκα χρόνια μέσα σε Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, δέκα χρόνια αγωνιζόμενος, δέκα χρόνια είδε πιο πολλά από όλους, γιατί ταξίδεψε πιο πολύ από όλους. Και όταν γύρισε σπίτι σταμάτησε πια να γράφει ιστορία, γιατί η ιστορία δεν είναι ποτέ σπιτική. Η ιστορία γράφεται στους δρόμους, στους δρόμους της περιπλάνησης και του αγώνα.
Τι καταφέραμε εμείς; Τι έχει καταφέρει το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα; Να υπηρετήσει αυστηρά και μόνο το σύστημα. Ο επιθετικός καπιταλισμός βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο, το κράτος ένα δυνατό εργαλείο καθοδήγησης και ο λαός μια υπέροχη δικαιολογία για να παραμείνει στην αφασία του καναπέ του. Αποβλάκωση λέγεται ο σύμμαχος που είναι ταυτόχρονα και ο εχθρός της παιδείας. Αδιαφορία λέγεται ο σύμμαχος που είναι ταυτόχρονα και ο εχθρός της συλλογικότητας. Απογοήτευση λέγεται ο σύμμαχος που είναι ταυτόχρονα και ο εχθρός της ελπίδας. Κοινωνικός αυτοματισμός λέγεται ο σύμμαχος που είναι ταυτόχρονα και ο εχθρός της ταξικής συνείδησης.
Με αυτά τα ανθεκτικά υλικά οικοδομήθηκε η ελληνική κοινωνία του 2010, αφού προηγουμένως με αυτά τα υλικά οικοδομήθηκε και η παιδεία μας. Μια κοινωνία που αποθεώνει τον Τσε Γκεβάρα, αλλά απαγορεύει στο παιδί να κατέβει σε «φασαρίες». Μια κοινωνία που τα βάζει με όλους και είναι έτοιμη να δείξει όλους τους άλλους υπεύθυνους, αλλά το μέτρο της προσωπικής της ευθύνης δεν το αναλαμβάνει. Μια κοινωνία που μετέτρεψε το μεγαλείο της ζωής σε κτητικό υποκοριστικό «η ζωούλα μου». Μια πολιτική τακτική που δεν αφουγκράζεται, αλλά προκαταλαμβάνει, μια τακτική που δεν συζητά, αλλά μόνο κουβεντιάζει. Και μια πολιτική στρατηγική που μετέτρεψε τον άνθρωπο σε άτομο, τον πολίτη σε ιδιώτη, και τον ιδιώτη σε «idiot».
Μάθημα τέταρτο και κατά τους αρχαίους «Πρεσβύτερον αιδού, νεώτερον δίδασκε». Τι καταφέραμε εμείς; Αντί να σεβό- μαστε τους μεγαλύτερους, τους τιμωρούμε και τους ατιμάζουμε, τους δε νεότερους τους προικίζουμε με τις αρετές που παράξαμε «κλέψε για να εξακολουθώ να σε ταΐζω, κόβοντας από το υστέρημα των τίμιων και των αδυνάτων».
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τελειώνω. Και τελευταίο μάθημα κατά τον Σοφοκλή «Ενταύθα μέντοι πάντα τ’ ανθρώπων νοσεί, κακοίς όταν θέλωσι ιάσθαι κακά». Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τίποτα στους ανθρώπους δεν πάει καλά όταν θέλουν να γιατρέψουν τα κακά χρησιμοποιώντας το κακό.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αφού περάσουμε το σκόπελο της 19ης Μαΐου, επιβάλλεται να μιλήσουμε για την πραγματική γιατρειά.

Σας ευχαριστώ.

Twitter
Newsletter
Συμπληρώστε το email σας αν επιθυμείτε να λαμβάνετε ενημερωτικά emails
Πρόσφατα Video
Είναι ύβρις να λέτε στον ελληνικό λαό ότι η συνέχιση της πολιτικής που τον έφτασε σε κατάσταση επαιτ
Στην τελική φάση η ευρωμεσογειακή πρωτοβουλία PRIMA για την έρευνα και την καινοτομία στους τομείς των τροφίμων και του νερού