Σοφία Σακοράφα

ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ

Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Συζήτηση της επερώτησης 12/07-12-2010 της ανεξάρτητης βουλευτή Σοφίας Σακοράφα σχετικά με το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων

Δείτε όλη τη συζήτηση στο: http://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/ToKtirio/Fotografiko-Archeio/#5c33f552-34fb-4900-80e5-35ed9325d9be

Η παρέμβαση της Σοφίας Σακοράφα ξεκινάει στο 163ο λεπτό.

ΣΥΝΟΔΟΣ Β΄
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΠΗ΄
Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γρηγόριος Νιώτης): ...Το λόγο έχει η κυρία Σακοράφα.
ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ: Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.
Κύριοι συνάδελφοι, μόλις χθες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσίευσε την έκθεσή της για την πρόοδο υλοποίησης του Μνημονίου και μετά από τρεις ή τέσσερις επικαιροποιήσεις η έκθεση μιλάει για ανάγκη λήψης σκληρότερων μέτρων όσον αφορά μισθούς και συντάξεις.
(Στο σημείο αυτό την Προεδρική Έδρα καταλαμβάνει η Ε’ Αντιπρόεδρος αυτής κ. ΒΕΡΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ)
Διαπιστώνει ότι ακόμα και αν μετά το φημολογούμενο πέρας του χρόνου προσαρμογής, το 2014 δηλαδή, καταφέρουμε να έχουμε ανάπτυξη 2% και πρωτογενή πλεονάσματα 3,5 μονάδων, ακόμα και τότε το χρέος θα είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί. Σαν καλοί επιτηρητές, όπως είναι φυσικό, δίνουν συμβουλές δίκην εντολών για συναίνεση και κοινωνική ηρεμία. Περισσεύει η υποκρισία. Ουσιαστικά δεν υπάρχει ούτε θέμα διαπραγματεύσεων ούτε θέμα καλών ή κακών σχέσεων με την τρόικα.
Το αδιέξοδο της επιλογής, που έχει επισημανθεί από πολλούς και μάλιστα θιασώτες διάφορων οικονομικών θεωριών, είναι εμφανές πλέον και δεν ήταν ούτε άγνωστο, ούτε και πιθανολογούμενο από τους συνυπογράψαντες. Η επιλογή ήταν συνειδητή και τα αποτελέσματά της τα είχαν υπ' όψιν τους εξ αρχής όλοι. Πάση θυσία να υπάρξει σωτηρία και ενίσχυση του χρηματιστικού κεφαλαίου με ανατροπή και διαγραφή σε μια μέρα κοινωνικών κατακτήσεων που ήταν αποτέλεσμα λαϊκών αγώνων δεκαετιών και εκποίηση στο ιδιωτικό κεφάλαιο εθνικής περιουσίας.
Είναι περιττό πλέον να επικαλεσθεί κανείς λεχθέντα και διαψευσθέντα για να υποστηρίξει το αυταπόδεικτο. Απλά να σημειώσω ότι αυτή τη στιγμή αυτό που συζητιέται και ονομάζεται «Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας» περιλαμβάνει το εξής εξωφρενικό: τη συνταγματική υποχρέωση της Ελλάδας να ακολουθεί ένα και μόνο πολιτικοοικονομικό μοντέλο, αυτό του νεοφιλελευθερισμού.
Κύριοι συνάδελφοι, ζούμε ίσως την εποχή του πιο επιθετικού καπιταλισμού. Όσα και ό,τι είχε αναγκαστεί να παραχωρήσει κάτω από την πίεση των κοινωνικών αγώνων ζητά να τα πάρει πίσω άμεσα και μάλιστα πολλαπλά. Οι περίφημες αγορές, αυτή η πολυφτιασιδωμένη έκφραση που έχει εφευρεθεί και χρησιμοποιείται μόνο και μόνο για να καλύπτει συγκεκριμένα φυσικά πρόσωπα και πολυεθνικές, αμείλικτους κερδοσκόπους και οικονομικούς δολοφόνους, επιτάσσουν τους όρους τους και τους επιβάλλουν εκεί που βρίσκουν πρόθυμους πολιτικούς και για όσο χρόνο οι κοινωνίες προσπαθούν να βρουν το βηματισμό τους.
Αυτός ακριβώς είναι ο αστάθμητος παράγοντας που η ιστορία έχει αποδείξει ότι πάντα διαψεύδει σχέδια και επιδιώξεις και ανατρέπει εξελίξεις. Ο αστάθμητος παράγοντας είναι η κοινωνία που σε κρίσιμες στιγμές γίνεται ρυθμιστικός παράγοντας των εξελίξεων ξεπερνώντας δεδομένα και καθεστωτικές αντιλήψεις και προτάσσοντας συλλογικά, αλλά ταυτόχρονα και ακηδεμόνευτα το ανώτατο αξίωμα «μέτρο πάντων ο άνθρωπος». Τα τελευταία γεγονότα στη γειτονιά μας ειρωνεύονται περισπούδαστους αναλυτές και ακυρώνουν ανοικτά σχέδια και σχεδιασμούς.
Κύριοι συνάδελφοι, η επιλογή της Κυβέρνησης να συνταχθεί πλήρως με τις επιταγές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του τραπεζικού κατεστημένου με το πρόσχημα της σωτηρίας της πατρίδας έχει οδηγήσει σε μια άνευ όρων παράδοση στα σχέδιά τους. Πιθανώς κάποιοι πίστεψαν ότι θα έχουν και περιθώρια υποτυπωδών έστω διαπραγματεύσεων. Η πραγματικότητα φυσικά τους διαψεύδει εκφραζόμενη ρητά και θρασύτατα, ακόμα και από διοικητικούς υπαλλήλους της τρόικας. Το αντικείμενο της σημερινής επερώτησης είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα. Τα θέλουν όλα τώρα πολλαπλάσια και αναντίρρητα.
Κύριοι συνάδελφοι, το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με ιστορία κοντά έναν αιώνα. Επειδή είμαι σίγουρη ότι όλοι μας σ’ αυτή την Αίθουσα γνωρίζουμε και ρόλο του και το λόγο της ύπαρξής του θα αναφερθώ επιγραμματικά.
Θεωρείται ένα ιδιόμορφο νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, ένα μόρφωμα που έχει προκύψει και έχει εξελιχθεί στη διάρκεια αυτών των ενενήντα χρόνων ύπαρξής του. Η λειτουργία του είναι διφυής, αλλά πλήρως οριοθετημένη, αξιόπιστη και εγγυημένη. Είναι αναγνωρισμένη κιόλας η σπουδαιότητά του από τη σημερινή Κυβέρνηση, που τουλάχιστον μέχρι προχθές σχεδίαζε προγράμματα για την επανεκκίνηση της λειτουργίας του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας.
Σημειώνω ότι με τον ΟΕΚ είναι οι δυο κοινωνικοί φορείς στεγαστικής πολιτικής που κινδυνεύουν να απαξιωθούν πλήρως λόγω συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών και της προηγούμενης και της σημερινής Κυβέρνησης.
Επανέρχομαι. Η Κυβέρνηση μέσω του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων σχεδιάζει την εξυγίανση των υπερχρεωμένων δήμων του ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ και επίσης, τη δημιουργία Ταμείου Αστικής Ανάπτυξης μέσω του Προγράμματος JESSICA ύψους, αν δεν κάνω λάθος, 1.500.000.000. Όλα αυτά υποθέτω ότι σημαίνουν την αναγνώριση και του ρόλου, αλλά και των δυνατοτήτων του.
Μίλησα προηγουμένως για πλήρως οριοθετημένη λειτουργία. Από πού προκύπτουν τα κεφάλαιά του; Από τις παρακαταθήκες και από τοκοφόρες καταθέσεις φυσικών προσώπων και μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα νομικών προσώπων. Ποιος είναι ο κοινωνικός του ρόλος; Η στεγαστική πολιτική, δηλαδή η παροχή χαμηλότοκων στεγαστικών δανείων σε δημόσιους υπαλλήλους, εν ενεργεία και συνταξιούχους. Επίσης, μέχρι πρότινος ήταν ο μοναδικός δανειστής των ΟΤΑ. Μέσα από τη μοναδικότητα αυτή ελέγχονταν και δανειακές υποχρεώσεις των οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, οι οποίοι δεν μπορούν να υπερβούν ορισμένο πλαφόν. Αυτό μέχρι πρότινος γιατί, επειδή το τραπεζικό σύστημα ορέχτηκε κάποια στιγμή τους οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, έπεισε την τότε κυβέρνηση, με τη σύμφωνη γνώμη αρκετών αιρετών αρχόντων, να γίνουν και αυτοί δανειστές των δήμων με τα αποτελέσματα που όλοι γνωρίζουμε: τον ανεξέλεγκτο υπερδανεισμό των ΟΤΑ και την ουσιαστική χρεοκοπία τους.
Φυσικά όπως συνηθίζεται στις μέρες μας, τα κέρδη δικά τους, οι ζημιές δικές μας. Την εξυγίανση, όπως προανέφερα, θα την αναλάβει πάλι το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, το κράτος, δηλαδή εμείς.
Μια άλλη κυβέρνηση φρόντισε να στερήσει και άλλα έσοδα από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων με τον πτωχευτικό νόμο. Επίσης, το κράτος σιγά-σιγά από το 25% που έπαιρνε από τα κέρδη του, έφτασε στο 70%, μετά στο 100% και την εποχή του «όλα στο όνομα της εισόδου μας στην ΟΝΕ» τιτλοποίησε μελλοντικά κέρδη και στεγαστικά δάνεια, ενώ έβαλε χέρι και στα αποθεματικά του.
Παρόλα αυτά, αυτό το κατά πολλούς μόρφωμα συνεχίζει να είναι κερδοφόρο, συνεχίζει να εισφέρει στο ισοζύγιο της γενικής κυβέρνησης. Ενδεικτικά αναφέρω την πενταετία 2005-2009 με 1,1 δισεκατομμύριο. Και ω του θαύματος, στη σημερινή συγκυρία, που τα ευαγή τραπεζικά ιδρύματα τόσο ενισχυθέντα από το κράτος και με μεγάλη κερδοφορία έχουν κλείσει τις στρόφιγγες των στεγαστικών δανείων, το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων συνεχίζει τη στεγαστική του πολιτική διατηρώντας στο βαθμό που του αναλογεί ζωντανό ένα μέρος της αγοράς.
Παρόλα αυτά, επίσης αυτό το μόρφωμα έχει οικονομικούς δείκτες αξιοζήλευτους. Και εδώ θα καταθέσω τα οικονομικά στοιχεία που προκύπτουν από τα επίσημα δημοσιοποιημένα στοιχεία του.
(Στο σημείο αυτό η Βουλευτής κα Σοφία Σακοράφα καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)
Αυτό, λοιπόν, το μοναδικό ίσως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου που όλα του τα μεγέθη είναι υγιή, που η σχέση λειτουργικών δαπανών του προς απασχολούμενα κεφάλαια δεν φτάνει το 0,5%, η Κυβέρνηση θέλει να το διαχωρίσει σε δυο διαφορετικές οντότητες κατ’ επιταγή ή υπό την πίεση της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δηλαδή στα πλαίσια της αποκατάστασης μιας υποστηριζόμενης στρέβλωσης του υγιούς ανταγωνισμού.
Δεν με εκπλήσσει καθόλου το γεγονός ότι ο κύριος Υπουργός απάντησε έτσι ακριβώς σε ερώτηση συναδέλφου. Λέει επί λέξει: «Όπως είναι γνωστό, οι καταθέσεις παρακαταθηκών είναι άτοκες, γεγονός το οποίο μεταφράζεται σε επιδότηση του επιτοκίου στην πλευρά των παραγόμενων δανείων και κατ’ επέκταση σε στρέβλωση των ανταγωνιστικών συνθηκών στην αγορά των πιστώσεων».
Δεν με εκπλήσσει καθόλου που δεν αναφέρει τον κοινωνικό ρόλο που υπηρετεί αυτή η πολιτική, γιατί αντανακλά την εκφρασμένη πλέον πολιτική της Κυβέρνησης η οποία υλοποιείται με κάθε τρόπο και την οποία υποστηρίζει αναφανδόν και αναντίρρητα ο κύριος Πρωθυπουργός, δηλαδή ότι οποιαδήποτε κοινωνική πρόνοια και οποιοδήποτε μέτρο κοινωνικής παροχής δημιουργεί –άκουσον, άκουσον- αθέμιτο ανταγωνισμό και στρεβλώνει την αγορά.
Επειδή όμως ο κύριος Υπουργός πάρα πολλές φορές από του Βήματος επικαλείται νούμερα θεωρώντας τα και πραγματικότητα, για χάρη της συζήτησης να τα δούμε και αυτά.
Να δούμε κατ’ αρχήν τη στρέβλωση που προκαλεί το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων στην αγορά πιστώσεων, όπως λέει ο κύριος Υπουργός, σε σχέση με τα άλλα πιστωτικά ιδρύματα.
Πρώτον, υποκαταστήματα. Είναι τέσσερα σ’ ολόκληρη την Ελλάδα, Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και Πάτρα. Δεύτερον, όχι στην αγορά των πιστώσεων γενικά, κύριε Υπουργέ, αποκλειστικά και μόνο στο μερίδιο στεγαστικών δανείων, γιατί μόνο τέτοια δάνεια δίνει. Τρίτον, όχι σε όλους, μόνο σε δημοσίους υπαλλήλους, εν ενεργεία και συνταξιούχους.
Τέταρτον, παρακράτηση της δόσης στην πηγή, δηλαδή από το μισθό πριν ακόμα την καταβολή του και αυτό με νόμο. Πέμπτον, διάθεση του 100% των κερδών του στο δημόσιο, παρακαταθήκες περίπου 2 δισεκατομμυρίων και δάνεια περίπου 7 δισεκατομμυρίων και ο συνδυασμός όλων αυτών έχει σαν αποτέλεσμα το μερίδιό του στο σύνολο των στεγαστικών πιστώσεων να είναι μονοψήφιο και μάλιστα πάρα πολύ μικρό.
Σοβαρά; Υποστηρίζετε, κύριε Υπουργέ, ότι ο λόγος που προχωράτε στο διαχωρισμό είναι ότι όλα τα παραπάνω αναγνωσμένα ως αριθμοί προκαλούν στρέβλωση των ανταγωνιστικών συνθηκών στην αγορά των πιστώσεων;
Δεν προκαλεί στρέβλωση η εγγυοδοσία των 100 δισεκατομμυρίων περίπου στις τράπεζες; Δεν προκαλεί στρέβλωση το επιτόκιο με το οποίο δανείζουν; Δεν προκαλεί στρέβλωση η θρασύτατη άρνησή τους να εφαρμόσουν νόμους του κράτους και αποφάσεις των δικαστηρίων; Δεν προκάλεσε στρέβλωση η άνευ όρων και ορίων δανειοδότηση των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με αποτέλεσμα τη χρεοκοπία τους; Δεν προκάλεσε στρέβλωση η διαδικασία πλειστηριασμών και τόσα άλλα που δεν έχει νόημα να τα αναφέρω, γιατί όλα αυτά στερούνται της ελάχιστης κοινωνικής ανταπόδοσης εκ μέρους τους;
Δεν με εκπλήσσει που τον δημόσιο υπάλληλο, τον δανειολήπτη του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, που είδε ξαφνικά τα εισοδήματά του να μειώνονται 30% και που έχει αρχίσει να νιώθει και την ανασφάλεια για το μέλλον του, τον αντιμετωπίζετε, κύριε Υπουργέ, σαν προνομιούχο πελάτη του πιστωτικού συστήματος. Δεν με εκπλήσσει γιατί το έχετε εκφράσει πολλές φορές από του Βήματος. Δεν με εκπλήσσει ακόμα και το απροκάλυπτο των αποφάσεων και της διαδικασίας.
Με δεδομένα τα παραπάνω που ανέφερα, η επίκληση αθέμιτου ανταγωνισμού και η στρέβλωση της αγοράς προκαλούν ιλαρότητα. Εγώ σας λέω απερίφραστα τι πιστεύω. Πιστεύω ότι με το διαχωρισμό φτιάχνετε δύο ωραία πακέτα δώρου στο τραπεζικό σύστημα. Και γίνομαι συγκεκριμένη.
Ο πιστωτικός φορέας που θα προκύψει από τον διαχωρισμό, η ανώνυμη εταιρεία όπως σχεδιάζεται, είναι ένα ελκυστικό πακέτο με εγγυημένα δάνεια χωρίς επισφάλειες, το οποίο είτε θα πουληθεί αυτόνομα είτε θα προστεθεί σαν κερασάκι σε κάποιο άλλο πακέτο, εκτός αν πιστεύετε ότι με τέσσερα υποκαταστήματα σ’ όλη την επικράτεια και με αποθεματικά που έχετε ήδη πάρει μπορεί να επιβιώσει αυτόνομο.
Αυτό πιστεύω ακράδαντα, κύριε Υπουργέ. Και επειδή δεν υπάρχει λόγος να κουράζουμε το Σώμα με ωραία λόγια, ο μόνος τρόπος να αντικρούσετε αυτό που σας λέω, είναι να απαντήσετε συγκεκριμένα στα εξής.
Την εποχή που μιλάμε για ενοποιήσεις πιστωτικών ιδρυμάτων, εσείς δημιουργείτε άλλο ένα εξ ορισμού αδύναμο; Αν όχι, ποιο είναι το συγκεκριμένο σχέδιο ανάπτυξης, στήριξης και εν πάση περιπτώσει βιωσιμότητας του νέου που θα προκύψει; Ποια είναι η αντιμετώπιση των εργαζομένων που είναι δημόσιοι υπάλληλοι;
Η ερώτηση, όπως καταλαβαίνετε, σ’ αυτό το σημείο είναι ρητορική, μια και μέσα σε μια μέρα καταργήσατε συλλογικές συμβάσεις, αλλάξατε συνθήκες εργασίας και ανατρέψατε εργασιακά δικαιώματα. Γι’ αυτά θα νοιαστείτε;
Ποια είναι η πρόνοια για τους μέχρι τώρα δανειολήπτες και ποιο το σχέδιο διευθέτησης των ειδικών συνθηκών που διέπουν τα δάνεια; Ποιες είναι οι δυνατότητες εφαρμογής και υποστήριξης των προγραμμάτων που εσείς οι ίδιοι εξαγγείλατε, δηλαδή εξυγίανση των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, συνεργασία με τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας, Ταμεία Αστικής Ανάπτυξης;
Και επαναλαμβάνω το εξής: Εν όψει του επικείμενου διαχωρισμού έχετε να μου απαντήσετε για συγκεκριμένο σχέδιο; Γιατί αφού -όπως φαίνεται- προηγηθεί ο διαχωρισμός και κατόπιν θα γίνουν οι μελέτες, όπως λέτε, δεν έχω κανέναν ενδοιασμό να συμπεράνω ότι τίποτα από τα παραπάνω δεν σας απασχολεί γιατί απλά το σχέδιο είναι η πώληση και άρα δεν χρειάζεται να ασχοληθείτε μ’ αυτά.
Το ίδιο ισχύει και για το δεύτερο πακέτο, της παρακαταθήκης. Η επίκληση ορθολογικού σχεδιασμού από μέρους σας μου δημιουργεί ακριβώς την ίδια αίσθηση που γίνεται πεποίθηση, ότι και αυτές θα αποτελέσουν αντικείμενο αγοραπωλησίας, αφού πουθενά στις τοποθετήσεις και τις απαντήσεις σας δεν αναφέρεται το αυτονόητο, δηλαδή το δημόσιο της παρακαταθήκης.
Φυσικά, δεν κάνω καμία νύξη και δεν θέτω κανένα ερώτημα για την τύχη της περιουσίας του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, άυλης και υλικής και αυτό γιατί θα ήταν από μέρους μου δείγμα αφέλειας, τη στιγμή που η Κυβέρνηση είναι έτοιμη να αξιοποιήσει –να εκποιήσει, λέω εγώ- ό,τι μπορεί και ό,τι προλαβαίνει από τη δημόσια περιουσία, τουλάχιστον 50 δισεκατομμύρια, όπως μας παραγγέλνουν οι δανειστές μας.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το γεγονός ότι συζητάμε στο Κοινοβούλιο για αποφάσεις άλλων, τις οποίες έχει δικαίωμα να προσυπογράφει ένας μόνο Υπουργός της Κυβέρνησης δεσμεύοντας με την υπογραφή του ολόκληρο τον ελληνικό λαό, έχει πάψει να μου προκαλεί ντροπή και μου προκαλεί όλο και περισσότερη ογκούμενη αγανάκτηση.
Επειδή το ίδιο σύμπτωμα αναγνωρίζω και στην κοινωνία θέλω να δηλώσω, όσο και αν ακούγεται παράξενο, ότι δεν ανησυχώ πλέον αλλά ελπίζω.
Σας ευχαριστώ.
....................................................................
ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ:
ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ:
Κύριε Υπουργέ, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν μου απαντήσατε σε καμία από τις ερωτήσεις που σας έθεσα σε σχέση με το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, ένα Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου το οποίο, όπως είδαμε, τροφοδοτεί την Κυβέρνηση, κάνει κοινωνική πολιτική και έχει σχεδόν μηδενικό κόστος.
Βεβαίως, δεν μου απαντήσατε στις ερωτήσεις που σας έβαλα προς το τέλος, που έχουν να κάνουν με το εάν έχετε κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο σε σχέση με το διαχωρισμό, ποιες είναι οι δυνατότητες εφαρμογής και στήριξης προγραμμάτων που εξαγγείλατε μέσω του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων για τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τον ΟΕΚ κ.λπ., τι θα γίνει με την περιουσία του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, όπως και τι θα γίνει με τις παρακαταθήκες.
Αυτό που μου είπατε είναι ότι πιστεύετε στη νέα ρύθμιση που επαναπροσδιορίζει τις σχέσεις μέσα στην κοινωνία, ότι είστε εναντίον των παλαιών ρυθμίσεων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Όμως, τα αποτελέσματα αυτών των αποφάσεων που εσείς παίρνετε ή παίρνουμε μέσα σε αυτή την Αίθουσα, τα νοιώθει στο πετσί του ο Έλληνας πολύ έντονα κάθε ημέρα. Είπατε, βεβαίως, σε όλη σας την τοποθέτηση -αυτό εγώ κατάλαβα- ένα πολύ δυνατό ναι στο νεοφιλελευθερισμό.
Πριν από λίγους μήνες, κύριε Υπουργέ, πιθανώς κάποιοι να πίστευαν ότι με δεδομένη την παγκόσμια οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με την καταστροφική πολιτική που άσκησε η Νέα Δημοκρατία, η προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ήταν κάτι που δεν ήθελε η Ελληνική Κυβέρνηση, αλλά ήταν ένας μονόδρομος. Εσείς υπήρξατε ειλικρινής από την πρώτη στιγμή και εξακολουθείτε να είστε συνεπής με αυτή την αρχική σας ειλικρίνεια. Είπατε τότε ότι «η προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ήταν επιλογή μας από την αρχή». Σε κάθε σας βήμα το επιβεβαιώνετε. Ακόμη και η σημερινή συζήτηση είναι μία επιπρόσθετη διαβεβαίωση των πεντακάθαρων επιλογών σας. Σε ένα σημείο συμφωνούμε. Έχω πει και εγώ κατ’ επανάληψη ότι η προσφυγή στο ΔΝΤ δεν υπήρξε το αποτέλεσμα μιας δύσκολης συγκυρίας, αλλά το ζητούμενο μιας προσχεδιασμένης πολιτικής για όσα ανέφερα προηγουμένως.
Σήμερα, πέρα από κάθε αμφιβολία, όχι απλώς το επιβεβαιώνετε, αλλά το τεκμηριώνετε κιόλας. Όταν το μόνο μέλημά σας, η μόνη σας φροντίδα είναι η αγορά και όχι η κοινωνική διάσταση του Ταμείου Παρακαταθηκών και μάλιστα όταν αυτή η διάσταση προσλαμβάνει ζωτική σημασία στην παρούσα κατάσταση εξόντωσης που έχει η ελληνική κοινωνία, τότε υπάρχει θέμα. Όταν ο κυρίαρχος στόχος σας είναι ο τεμαχισμός, η εξασθένηση και τελικά η ιδιωτικοποίηση και όχι η ισχυροποίηση ενός σημαντικού πυλώνα της οικονομίας, τότε ναι, έχετε δίκιο. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υπήρξε η μόνη, η πρώτη αναμφισβήτητη επιλογή σας. Και αυτό ακριβώς είναι και η λογική της τρόικας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Υπέρ πάντων οι αγορές, υπέρ πάντων οι ιδιωτικοποιήσεις. Αυτό το «υπέρ», όμως, έχει και ένα «υπό» από την άλλη. Υπό των αγορών, υπό των ιδιωτών και ο ελληνικός λαός και η περιουσία του.
Είναι, βέβαια, ψιλά γράμματα το Παρακαταθηκών, όταν στην πρώτη γραμμή αυτού του άγριου ξεπουλήματος βρίσκονται τα νησιά μας, τα αεροδρόμιά μας, η ενέργειά μας, το Ελληνικό και όλα τα φιλέτα της ελληνικής γης. Είναι ψιλά γράμματα το Παρακαταθηκών, όταν ήδη για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους -χθες στις μεταφορές, αύριο στην ενέργεια- δρομολογήσατε και δρομολογείτε εξελίξεις -συγχωρέστε με- εργασιακού απαρτχάιντ. Είναι ψιλά γράμματα, όταν ρίχνετε χιλιάδες νέους στο δρόμο της ανεργίας, όταν εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους τους οδηγείτε με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση.
Όμως, κύριε Υπουργέ, για τη νέα εποχή, για την πολιτική του μέλλοντος, για τον ιστορικό του μέλλοντος, για τα πολιτικά υποκείμενα του μέλλοντος –και αυτό το μέλλον δεν είναι τόσο μακρινό- αυτές οι πολιτικές δεν θα είναι ψιλά γράμματα. Αυτές οι πολιτικές θα είναι ακριβώς το περιεχόμενο ελέγχου και απόδοσης πολιτικών και ιστορικών ευθυνών γι’ αυτά που σήμερα αποφασίζετε, γι’ αυτά που σήμερα προασπίζεστε, γι’ αυτά που σήμερα δρομολογείτε.
Κατέθεσα στον Προϋπολογισμό μία πρόταση για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους. Αυτή η πρόταση δεν είναι πολιτικό πυροτέχνημα και κυρίως δεν έχει ημερομηνία λήξης. Είναι μία πάγια και διαρκής υποχρέωση της ελληνικής πολιτείας για διαφάνεια. Είναι ένα πάγιο, διαρκές και αναφαίρετο δικαίωμα του Έλληνα πολίτη, που σήμερα πληρώνει το μάρμαρο, το να γνωρίζει πώς οδηγήθηκε, ποιος τον οδήγησε και γιατί τον οδήγησε στο σημερινό σημείο.
Μέρος αυτού του ελέγχου, κύριε Υπουργέ, θα είναι και οι δικές σας αποφάσεις και επιλογές. Εάν οι συμβάσεις της Siemens, τις οποίες έχουμε ξεχάσει και δεν μιλάμε πια, εάν οι συμβάσεις των Ολυμπιακών Αγώνων, για τις οποίες δεν μιλήσαμε ποτέ, εάν οι συμβάσεις του ΟΣΕ, των Ναυπηγείων είναι αναμφισβήτητο μέρος αυτού του ελέγχου, είναι βέβαιο ότι όλα αυτά θα φαντάζουν απλά πταίσματα μπροστά στα εγκλήματα των όσων δρομολογήσατε και δρομολογείτε.
Εδώ είμαστε σήμερα, κύριε Υπουργέ, ο καθένας από το μετερίζι που επέλεξε να το υπερασπιστεί. Ξέρετε, κύριε Υπουργέ, με αυτή την πολιτική που υπερασπίζεστε δεν διακυβεύεται μόνο το βάρος μίας ιδεολογίας, της νεοφιλελεύθερης που εφαρμόζετε, αλλά διακυβεύεται και το βάρος της προσωπικής φύσης του καθενός από εμάς, γιατί η συνέπεια, ο σεβασμός μιας εντολής δεν είναι μόνο πολιτικά χαρακτηριστικά, αλλά είναι και προσωπικά.
Ευχαριστώ.
.................................................................
ΤΡΙΤΟΛΟΓΙΑ:
ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ:
Δεν θα ζήταγα το λόγο, κύριε Πρόεδρε, έτσι κι αλλιώς ο κύριος Υπουργός δεν απάντησε σε τίποτα από αυτά που τον ρώτησα όσον αφορά το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Εγώ το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό, γιατί είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα.
Από την άλλη, ο κύριος Υπουργός, αυθαίρετα βγάζει συμπεράσματα και λέει διάφορα πράγματα, μεταξύ των οποίων ότι κάποιοι από φόβο –δειλιάσαμε;- κατεβήκαμε, λέει, από το τρένο της αλλαγής.
Νομίζω, κύριε Υπουργέ, ότι με βάση αυτά που κάνουμε και αυτά που λέμε όλοι μέσα στην Αίθουσα, κάποια στιγμή η ιστορία θα μας κρίνει. Η ιστορία θα είναι αδυσώπητη απέναντί μας και απέναντί σας, κύριε Υπουργέ.
Το δεύτερο που θέλω να πω είναι το εξής: Πάρα πολλοί από τους συναδέλφους εδώ μέσα υπήρξαν Υπουργοί για πάρα πολλά χρόνια. Για το χάλι που έχει η ελληνική κοινωνία και το ελληνικό κράτος, νομίζω ότι φταίνε και αυτοί. Δεν έχω δει κανέναν τους να ζητήσει συγνώμη. Σας παρακαλώ πολύ, λοιπόν, από εσάς δεν δέχομαι ξανά ποτέ καμία νουθεσία!
(Χειροκροτήματα)


 

Twitter
Newsletter
Συμπληρώστε το email σας αν επιθυμείτε να λαμβάνετε ενημερωτικά emails
Πρόσφατα Video
Είναι ύβρις να λέτε στον ελληνικό λαό ότι η συνέχιση της πολιτικής που τον έφτασε σε κατάσταση επαιτ
Σημαντικός εταίρος για την εξωτερική πολιτική της ΕΕ η Κούβα.