Σοφία Σακοράφα

ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ

Ομιλία της Σοφίας Σακοράφα στο κοινοβούλιο της Βραζιλίας

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

στο πλαίσιο της διοργάνωσης του 3ου διεθνούς σεμιναρίου με θέμα "Εναλλακτικές λύσεις για την αντιμετώπιση του χρέους'' , 4,5 και 6 Οκτωβρίου στη Μπραζίλια.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Αξιότιμοι προσκεκλημένοι,


Είναι μεγάλη τιμή για μένα να συμμετάσχω σε συζητήσεις και διαδικασίες που οργανώνει το κοινοβούλιο της χώρας σας.
Το κοινοβούλιο μιας χώρας με μεγάλη ιστορία, ενός λαού με μακρά παράδοση στον αγώνα για τη δημοκρατία.
Είναι κυρίως, εξαιρετικά πολύτιμη αυτή η γέφυρα επικοινωνίας που αναπτύσσεται μεταξύ μας, μια γέφυρα που μεταφέρει γνώση, εμπειρίες, 
Μια γέφυρα που συνθέτει απόψεις και εμπλουτίζει την ανάλυση
Μια γέφυρα στην οποία συναντώνται τα μεγάλα προβλήματα των λαών μας, με την προσδοκία και την επιδίωξη να αναδειχθούν και οι λύσεις.
Λύσεις βασισμένες στην κοινωνική δικαιοσύνη και στα δημοκρατικά δικαιώματα για την πρόοδο και την ευημερία των λαών.


Κυρίες και κύριοι,
Τα τελευταία τρία χρόνια ολόκληρος ο πλανήτης συγκλονίζεται από μία άνευ προηγούμενου σε βάθος και σε έκταση κρίση.
Κατά την άποψή μου αυτά τα τελευταία τρία χρόνια δεν αποτελούν τα χρόνια που γέννησαν την κρίση, αλλά είναι η συνέπεια μιας βαθιάς και μακροχρόνιας κρίσης που ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια.
Η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι η συνέπεια μιας μακράς, από τη δεκαετία του 70, κρίσης, κρίσης συρρίκνωσης του καπιταλισμού. 
Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 οι ρυθμοί μεγέθυνσης των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Ιαπωνίας, έπεσαν στα μισά της προηγούμενης τριακονταετίας χωρίς να έχουν ανακάμψει από τότε.
Η εμφάνιση του νεοφιλελευθερισμού, τύπου Θάτσερ και Ρήγκαν, που αποτέλεσε και τον προάγγελο της παγκοσμιοποίησης ήταν ακριβώς ένα σύνολο μέτρων για την αντιμετώπιση αυτής της βαθιάς κρίσης .
Τα μέτρα αυτά απέβλεπαν στην επίταση του ανταγωνισμού στην παγκόσμια αγορά, κάτι που συμβάδιζε με τα μέτρα που λάμβαναν οι ίδιες οι μεγάλες εταιρείες. 
Απέβλεπαν επίσης στην αλλαγή στην ισορροπία οικονομικής και κοινωνικής ισχύος ανάμεσα στην καπιταλιστική και την εργατική τάξη, προς όφελος της πρώτης. 
Σταδιακά, τα μέτρα έγιναν καθεστώς και οδήγησαν σε εγκαθίδρυση νέων οικονομικών συνθηκών, τις οποίες συνήθως αποδίδουμε με τον όρο παγκοσμιοποίηση.
Παράλληλα οι επεκτεινόμενες χρηματοπιστωτικές αγορές αποτέλεσαν το αντίδοτο στις συρρικνούμενες πραγματικές αγορές.
Φτάνοντας στο σήμερα λοιπόν διαπιστώνουμε ότι έχουμε να κάνουμε με μία μακρά δομική κρίση, την οποία προσπάθησαν να τη διαχειριστούν, να την ξεπεράσουν αφενός μέσω της παγκοσμιοποίησης, αφετέρου μέσω της ανάπτυξης των χρηματοπιστωτικών αγορών.
To χρηματοπιστωτικό όμως σύστημα κατέρρευσε και η διάγνωση των συμπτωμάτων της παγκοσμιοποίησης είναι ευανάγνωστη: 
Οι φτωχοί έχουν γίνει φτωχότεροι και θα γίνουν απόβλητοι, οι πλούσιοι έχουν γίνει πλουσιότεροι, η ανασφάλεια έχει μεγαλώσει, 
οι ρυθμοί ανάπτυξης είναι χαμηλοί, το περιβάλλον έχει πληγεί. 

Και αυτές οι συνέπειες είναι πλέον ευδιάκριτες όχι μόνον στις αναπτυσσόμενες, αλλά και στις ανεπτυγμένες χώρες.
Το ερώτημα λοιπόν που κυριαρχεί είναι εάν υπάρχει εναλλακτική λύση για τα οικονομικά προβλήματα της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας; 

Πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και της αποθέωσης της αγοράς είναι αποτέλεσμα του πολιτικού και οικονομικού συσχετισμού δυνάμεων στον αναπτυγμένο κόσμο. 

Αν ο νεοφιλελευθερισμός προβάλλει αναπόφευκτος οφείλεται κυρίως στο ότι αποφέρει οφέλη στην τάξη που έχει κυριαρχήσει στην πολιτική και οικονομική ζωή τις δυο τελευταίες δεκαετίες. 

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι όσο η ισορροπία οικονομικής και πολιτικής ισχύος παραμένει υπέρ της καπιταλιστικής τάξης, τόσο θα διατηρείται ο νεοφιλελευθερισμός. 

Σε ό,τι αφορά τις μικρές χώρες είναι ένα μεγάλο και περίτεχνο ψέμα ότι δεν υπάρχει περιθώριο άλλης πολιτικής. 

Μπορεί να μην έχουν τις ίδιες δυνατότητες παρέμβασης με αυτές των μεγάλων χωρών, αλλά αυτές που όντως διαθέτουν δεν είναι αμελητέες, όπως για παράδειγμα απέδειξε η απόφαση της Μαλαισίας να ασκήσει εκτενείς έλεγχους στην κίνηση κεφαλαίων μετά την κρίση της Ασίας το 1997-8. 
Ούτε από την παγκόσμια αγορά αποκόπηκε, ούτε είχε οικονομικές επιδόσεις χειρότερες από αυτές των άλλων χωρών της περιοχής που δέχτηκαν την επιβολή "θεραπείας" του ΔΝΤ. 
Γλίτωσε όμως μέρος του κόστους που συνεπαγόταν η νεοφιλελεύθερη αυτή "θεραπεία".

Το πλέον πρόσφατο παράδειγμα χώρας που διαχειρίστηκε το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα με μια διαφορετική πολιτική λογική είναι αυτό του Εκουαδόρ.

Η συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, η άρνηση πληρωμής του απεχθούς ή μη νομιμοποιημένου χρέους αποτέλεσε μια επιλογή, η οποία ωφέλησε το λαό, ισχυροποίησε τη χώρα.
Σήμερα λοιπόν είμαστε αντιμέτωποι με ένα δίλημμα :
Από τη μία ο νεοφιλελευθερισμός που αποστέλλει μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι χρειάζεται ακόμη περισσότερος νεοφιλελευθερισμός, μέχρι τελικής πτώσεως.
Από την άλλη η επιλογή ενός άλλου μοντέλου πιο ορθολογικού και κοινωνικά δίκαιου, το οποίο θα προκύψει μέσα από ένα ευρύ κοινωνικό και πολιτικό μετασχηματισμό.

Σήμερα απέναντι σε αυτό το δίλημμα που τίθεται εκ των πραγμάτων, καλούμαστε να απαντήσουμε.
Κυρίως καλούμαστε να απαντήσουμε χωρίς να παραπέμπουμε το ζήτημα στις καλένδες και σε κάποια άλλη εποχή που νομοτελειακά θα έρθει.
Αυτή είναι μια μεταφυσική απάντηση που μπορεί να βολεύει το φαντασιακό, αλλά καταστρέφει το πραγματικό.

Καλούμαστε να απαντήσουμε με μια σειρά από πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προτάσεις με συντεταγμένο πυρήνα και με δυνατότητα να πείσουν τους λαούς.

Αυτές οι προτάσεις πρέπει να αποβλέπουν σε περιορισμό της κυριαρχίας του κεφαλαίου και ενδυνάμωση της κοινωνικής και πολιτικής θέσης των λαών. 
Οι προτάσεις αυτές θα πρέπει να συμβάλλουν στον συνολικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, που είναι αδύνατος χωρίς την ισχυρότερη κοινωνική, οικονομική και πολιτική παρουσία των λαών.

Κατά συνέπεια, θα ήθελα να τονίσω τα εξής: 
Ο καπιταλισμός ως κοινωνικό σύστημα χαρακτηρίζεται από προϊούσα εμπορευματοποίηση των πάντων, αλλά κυρίως την εμπορευματοποίηση της εργατικής δύναμης, του χρήματος και της γης. 

Σε πολιτικό επίπεδο και στην παρούσα φάση χαρακτηρίζεται – και μάλιστα αυτό στην Ελλάδα λόγω τεράστιας όξυνσης της κρίση είναι φανερό- από δημιουργία συμπαγών μηχανισμών που καταρρακώνουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και την ελευθερία.

Συνεπώς οποιεσδήποτε προτάσεις περιορίζουν τη δυνατότητα του συστήματος να εξασφαλίσει τις παραπάνω προυποθέσεις αντιτίθενται στην ίδια τη λογική του συστήματος και δημιουργούν πεδίο για σημαντικές κοινωνικές αλλαγές.

Η αντίσταση στην κυριαρχία του χρήματος και του χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν έχει μόνο τον χαρακτήρα της άμυνας και του περιορισμού της ασυδοσίας των κερδοσκόπων. 

Εμπεριέχει κυρίως την άρνηση της επίλυσης των οικονομικών προβλημάτων μέσω των λύσεων των συστημικών μηχανισμών.


Λύσεις που παράγουν φτώχεια, εξαθλίωση, ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών, γκρέμισμα των κοινωνικών δικαιωμάτων και των κοινωνικών αγαθών.

Με βάση την παραπάνω συλλογιστική, θα μου επιτρέψετε να θεωρώ την πρόταση για το λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους, μια πρόταση επαναστατική.

Επαναστατική στα ακόλουθα πεδία :
Οικονομικό, πολιτικό, κινηματικό, εθνικοανεξαρτησιακό, θεσμικό, 

Και εξηγώ.
Στο οικονομικό πεδίο.
Το δημόσιο χρέος χτυπά αυτή τη στιγμή στην καρδιά της κρίσης της ευρωζώνης. 
Το ελληνικό δημόσιο χρέος, που είναι ήδη πολύ υψηλό εδώ και χρόνια, έχει αυξηθεί εξαιρετικά από το 2009. Το ιρλανδικό δημόσιο χρέος κλιμακώθηκε από τη στιγμή που προστέθηκαν σε αυτό τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών. 
Η Πορτογαλία και η Ισπανία κινδυνεύουν να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο. 
Παρόμοιες τάσεις είναι πιθανό να εμφανιστούν και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Η κρίση του 2007-9 οδήγησε σε τεράστιες δαπάνες, τόσο εξαιτίας της διάσωσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, όσο και λόγω της μείωσης της παραγωγής και της ανόδου της ανεργίας. 
Στην περιφέρεια της ευρωζώνης τα πράγματα έγιναν χειρότερα, καθώς το κοινό νόμισμα είχε εξασθενήσει περιφερειακές χώρες, οδηγώντας σε μεγάλα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών, όπως και στην Ελλάδα
Η αύξηση του δημόσιου χρέους οδήγησε τελικά στην υιοθέτηση πολιτικών λιτότητας από αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. 
Κόπηκαν δημόσιες δαπάνες, συμπεριλαμβανομένων αυτών για την υγεία και την εκπαίδευση· μισθοί και συντάξεις συμπιέστηκαν· αυξήθηκαν οι έμμεσοι φόροι. 

Στην Ελλάδα όλα τα παραπάνω έχουν κατά πολύ ξεφύγει από όποια κόκκινη γραμμή.
Το κόστος της κρίσης μεταγγίστηκε στους ώμους των λαών που δεν είχαν καμία σχέση με την αφαίμαξη του 2001-7.
Στην Ελλάδα αυτή η μετάγγιση λαμβάνει καταστροφικές διαστάσεις, με την κατάρρευση των εισοδημάτων και τη μαζική ανεργία.
Η ΕΛΕ πολύ απλά ανοίγει το δρόμο σε δύο άλλες κατευθύνσεις.
Η πρώτη, να πληρώσουν αυτοί που ευθύνονται.
Η δεύτερη, η λογιστική αποτίμηση του χρέους έχει να κάνει και με το μελλοντικό δανεισμό. Πρέπει να μπουν όροι και πλαίσια, ώστε να υπόκειται και το μελλοντικό χρέος σε δημοκρατικό έλεγχο και σε ανθρωποκεντρικό σχεδιασμό.

Στο πολιτικό πεδίο. 
Διαπαιδαγωγεί σε μια τελείως διαφορετική πολιτική αντίληψη από το εάν η Ελλάδα για παράδειγμα, μπορεί να πληρώσει το χρέος, αφού αλλάζει το ερώτημα στο τι πρέπει η Ελλάδα να πληρώσει από το χρέος.
Αυτή η νέα αντίληψη γκρεμίζει την υποτακτικότητα απέναντι στους κερδοσκόπους πιστωτές, με υποσχέσεις του τύπου ότι θα πληρώσουμε μέχρι κεραίας.
Αυτή η νέα αντίληψη απελευθερώνει δυνάμεις από το αξίωμα του μονόδρομου και τις φοβίες που προκαλεί
Αυτή η νέα αντίληψη απογυμνώνει πολιτικά και οικονομικά διευθυντήρια που για να γίνουν οι αιμοδότες πυλώνες του συστήματος αφαίμαξαν και καταχράστηκαν τον ελληνικό λαό.
Αυτή η νέα αντίληψη είναι πιθανά η μικρή αιτία που θα συμβάλλει με τις δικές της δυνάμεις και τη δική της δυναμική, στο μεγάλο ζητούμενο που είναι η πολιτική γνώση και η πολιτική συνειδητοποίηση.


Στο κινηματικό πεδίο.
Η ΕΛΕ αποκτά σάρκα και οστά μόνο στο βαθμό συμμετοχής και δράσης της κοινωνίας, στο βαθμό της κινηματικής της δικτύωσης
Η ΕΛΕ δεν είναι επιτροπή σοφών, κλειστού τύπου.
Δεν είναι μία ακόμη κοινοβουλευτική επιτροπή που καλύπτει και συγκαλύπτει.
Η ΕΛΕ είναι η μεγάλη εμπλοκή των συνδικάτων, των σωματείων, των οργανώσεων των πολιτών που αναλαμβάνουν τη ζωή τους.
Η ΕΛΕ είναι ακηδεμόνευτη αφού ανήκει στην κοινωνία
Η ΕΛΕ είναι αμεσοδημοκρατική, αφού εκπορεύεται από την κοινωνία.

Στο θεσμικό πεδίο.
Είναι δημοκρατικό απαράβατο δικαίωμα οι πολίτες να μάθουν πώς και γιατί παρήχθη αυτό που σήμερα καλούνται να πληρώσουν.
Η διαδικασία αυτή γκρεμίζει κάθε δόγμα συλλογικής ευθύνης και ενοχής και ανοίγει το δρόμο στην αρχή της ευθύνης που είναι και η βασική αρχή των δημοκρατικών θεσμών. Σε αντίθεση πάντα με το δόγμα της συλλογικής ευθύνης, της συλλογικής τιμωρίας που είναι και η βασική αρχή φασιστικών αντιλήψεων.

Στο εθνικοανεξαρτησιακό πεδίο.
Είναι σαφές ότι η άρνηση πληρωμών απέναντι σε κερδοσκόπους δανειστές είναι η πεμπτουσία για την εθνική ανεξαρτησία ενός λαού.
Όπως είναι επίσης σαφές ότι σήμερα η πατρίδα μου έχει μειωμένη εθνική κυριαρχία, αφού είναι ο εντολοδόχος των κερδοσκόπων δανειστών και των συμφερόντων που αυτοί υπηρετούν.
Είναι εντολοδόχος και υπό κηδεμονία άλλων δυνάμεων, μάλιστα με παραδοχή από τα πιο επίσημα χείλη, του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος μετά τη συνάντησή του με τον πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί υπέστειλε τη σημαία του κράτους, κηρύσσοντας την Ελλάδα προτεκτοράτο.
Οι γκαουλάιντερ εγκαθίστανται στην πατρίδα μου και αυτό αποτελεί για την ελληνική κυβέρνηση αυτονόητη εξέλιξη και τμήμα τήρησης μιας συμφωνίας.
Μιας επαίσχυντης συμφωνίας. 

Κάποτε κυρίες και κύριοι είχα χαρακτηρίσει την ΕΛΕ ως ρωγμή στο σύστημα.
Σήμερα είμαι πεπεισμένη ότι είναι κάτι πολύ περισσότερο είναι το αναγκαίο τακτικό βήμα για δύο στρατηγικής σημασίας νίκες :
Η πρώτη είναι η πολιτική, κοινωνική και οικονομική ενδυνάμωση των λαών
Και η δεύτερη ως συνέπεια της πρώτης η αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού των δυνάμεων.

Πρόκειται για δύο στρατηγικές νίκες, η μία ποιοτική, η άλλη ποσοτική.
Στις παρούσες συνθήκες λοιπόν, μια τέτοια ποσοτική και ποιοτική αλλαγή, δε συνιστά επανάσταση, αλλά είναι επαναστατική.

Κυρίες και κύριοι,

Γνωρίζουμε καλά στην Ελλάδα ότι το βλέμμα της ανθρωπότητας είναι στραμμένο πάνω μας.
Μετά λόγου γνώσεως όμως σας λέω ότι και το βλέμμα του ελληνικού λαού είναι στραμμένο, όπου στον πλανήτη διατυπώνονται άλλες προτάσεις, οι οποίες φέρουν και τη δυναμική της απόδειξης.

Και η κρίσιμη στιγμή της δικής σας συμβολής έγκειται στην τεράστια δυνατότητα που διαθέτετε, τη δυνατότητα της απόδειξης.

Είναι πολύ κρίσιμο να καταφέρουμε να διατρέξουμε μαζί στο ζωντανό τόπο της ιστορίας και της μνήμης, εμπεδώνοντας ότι αυτό που συνέβη στον Ισημερινό, στην Αργεντινή, στη Βραζιλία, στην Ιρλανδία, είναι αυτό που αύριο μπορεί να γίνει στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία.

Η απόδειξη είναι εδώ και έρχεται από τη Νότια Αμερική.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
θα σταθώ λίγο στην ανάγκη της απόδειξης.

Είναι αλήθεια, και δυστυχώς είναι η μόνη έγκυρη αλήθεια αυτής της εποχής, ότι οι ματαιώσεις του οράματος για έναν άλλο κόσμο, βύθισαν τους λαούς στο δόγμα του εάν το όραμα γκρεμίστηκε, τότε συμβιβάζομαι με την πραγματικότητα.

Οι λαοί έγιναν αυτόπτες μάρτυρες της ματαίωσης όλων των εναλλακτικών τους οραμάτων. 

Για αυτό χρειαζόμαστε απόδειξη.
Απτή, κατανοητή, εύληπτη.
Ανάμεσα στη θεωρία και στο κίνημα, αναγκαία σήμερα είναι η απόδειξη.

Η επιβεβαίωση δηλαδή της ισχύος, η τεκμηρίωση της ορθότητας μιας πρότασης μέσω ενός γεγονότος που έχει ήδη συμβεί, που αποτελεί ήδη μια ιστορική και πολιτική πρακτική.
Υπάρχει η ανάγκη να πείσουμε ότι κάποια στιγμή, κάπου στον πλανήτη, έγιναν αλλιώς τα πράγματα.

Και εδώ στη μεγάλη μήτρα της Νότιας Αμερικής γεννήθηκε αυτή η απόδειξη.
Είναι ιστορικό και πολιτικό χρέος να μετατρέψουμε αυτή την απόδειξη σε θεωρητικό οδηγό δράσης.

Αυτή θα είναι η μέγιστη δική σας συμβολή.

Και δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι αυτή η απόδειξη τεκμηριώθηκε και τεκμηριώνεται σε χώρες που βρίσκονται κάτω από το μαλακό υπογάστριο της μητρόπολης του καπιταλισμού.

Γιατί κανένα πολιτικό παρόν δεν είναι ξένο προς το ιστορικό παρελθόν.
Ο πόνος γεννάει σοφία.
Η καταπίεση γεννάει αντίσταση.
Η σοφία και η αντίσταση γεννούν νέους κόσμους.

Κυρίες και κύριοι,
Ευρισκόμενη στο κοινοβούλιο σας νιώθω έντονη την υποχρέωση να διαβάσω λίγες λέξεις από τον Επιτάφιο του Περικλή, ο οποίος μαζί με τον Κλεισθένη είναι οι πατέρες της δημοκρατίας.

Και σε τούτο το λίκνο της δημοκρατίας, όπως θα έπρεπε να είναι τα κοινοβούλια όλων των δημοκρατικών και ανεξάρτητων κρατών, τούτες οι λέξεις και τα νοήματα έρχονται από 2.500 χρόνια πίσω

΄΄ Και καλείται το πολίτευμά μας δημοκρατία λόγω του ότι η κυβέρνηση του κράτος ευρίσκεται όχι στα χέρια των ολίγων, αλλά στα χέρια των πολλών΄΄

Με αυτή την παρακαταθήκη μεγαλώσαμε στην Ελλάδα.
Και για το λόγο αυτό γνωρίζουμε ότι ο δρόμος που πάει στο αύριο, ο δρόμος που η κυβέρνηση του κράτους θα βρίσκεται στα χέρια των πολλών περνάει μέσα από τις πληγές του σήμερα, μέσα από τις πληγές του λαού μου και της πατρίδας μου.

Θα τον χαράξουμε αυτόν το δρόμο και για να γίνει αυτό δεν πρέπει ούτε μια στιγμή να σταματήσουν οι λαοί μας να είναι συνοδοιπόροι. 

Twitter
Newsletter
Συμπληρώστε το email σας αν επιθυμείτε να λαμβάνετε ενημερωτικά emails
Πρόσφατα Video
Είναι ύβρις να λέτε στον ελληνικό λαό ότι η συνέχιση της πολιτικής που τον έφτασε σε κατάσταση επαιτ
Είμαι βέβαιη ότι η κα Λεπέν μπορεί να ευγνωμονεί για την αμέριστη βοήθεια που της προσφέρουν αυτές οι πολιτικές, στην προεκλογική της εκστρατεία.