Σοφία Σακοράφα

ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ

Ομιλία της Σ. Σακοράφα στο Resistance

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Σύντροφοι και συντρόφισσες

Με μεγάλες λέξεις ξεκινώ, όπως έχει πει στο παρελθόν και ο Ευτύχης Μπιτσάκης, αλλά είναι ανάγκη σήμερα περισσότερο από ποτέ, να θρέψει ο ένας τον άλλον και να τρεφόμαστε ο ένας από τον άλλον, κυρίως και καταρχήν στις απαντήσεις απέναντι σε ένα αμείλικτο και αγωνιώδες ερώτημα : και τώρα τι κάνουμε ;

Και έχει μεγάλη σημασία να δούμε το τώρα, αφού βγαίνουμε μέσα από δύο εκλογικές διαδικασίες, οι οποίες κατά την άποψή μου,  παρά τις εγγενείς μας και εν πολλοίς δικαιολογημένες αδυναμίες,  παρά τον στυγνό εκβιασμό που ντόπια και ευρωπαικά ιερατεία άσκησαν επί 2 μήνες, συνιστούν για τον ΣΥΡΙΖΑ - ΕΚΜ ένα τεράστιο ποιοτικό και ποσοτικό άλμα.


Δύο εκλογικές διαδικασίες, οι οποίες υπήρξαν η πολιτική παγίωση ενός δίχρονου αγώνα επίμονου, μεγαλειώδους, μαζικού και ανατρεπτικού του πολιτικού μας σκηνικού.

Με ποιους όρους λοιπόν καθορίζεται αυτό το τώρα.

Δεν πρόλαβε ακόμη να καθαρογραφεί το εκλογικό αποτέλεσμα στην πατρίδα μας και έσπευσε ο κ. Σόιμπλε να ξεκαθαρίσει ότι αποκλείει κάθε σκέψη για επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου.
Το δε ενδεχόμενο της επιμήκυνσης το μόνο που θα επιμηκύνει είναι τα βάσανα του λαού μας.

Η τρικομματική κυβέρνηση απολύτως συνεπής προς την παραπάνω πολιτική εντολή, έσπευσε κι εκείνη να ξεκαθαρίσει τον απροκάλυπτο μνημονιακό της χαρακτήρα, τοποθετώντας στο υπουργείο Οικονομικών το συντάκτη του σχεδίου για την εκποίηση των νευραλγικών τομέων της πατρίδας μας, τον κ Στουρνάρα.

Το ευρωπαικό περιβάλλον κοσμείται από μία φούσκα περιωπής το Αναπτυξιακό Σύμφωνο. Όπως γλαφυρά περιγράφει ο Spiegel ΄΄ τα 55 δις που υποτίθεται ότι θα διατεθούν για ανάπτυξη από τα διαρθρωτικά ταμεία προβλέπονται ήδη στον κοινοτικό προϋπολογισμό, χωρίς να προστίθεται ούτε ένα σεντ.

Όσο για τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και τα «αναπτυξιακά ομόλογα» που θα εκδοθούν , μάλλον δεν πρόκειται να αξιοποιηθούν ποτέ, αφού ουδείς επενδυτής έχει τη διάθεση να ρισκάρει στο νότο, πολύ δε περισσότερο στη χειμαζόμενη Ελλάδα ΄΄.

Στο πεδίο της πραγματικής ευρωπαικής πολιτικής σκηνής η Γερμανία κατέστησε με τον πλέον σαφή και κατηγορηματικό τρόπο ότι ευρωομόλογο τέλος, τουλάχιστον όσο θα ζει η κ. Μέρκελ, εδραιώνοντας την ηγεμονική θέση της Γερμανίας στην Ε.Ε και τη ληστρική της σχέση έναντι των δανειζόμενων χωρών.

Οι εξελίξεις αυτές, καθόλα βεβαίως αναμενόμενες, πιθανότατα οδηγούν σε νέα όξυνση της κρίσης στην ευρωζώνη, με συνέπειες ειδικότερα για την πατρίδα μας, απρόβλεπτες και εκρηκτικές.

Για το πότε και για το εάν θα σκάσει η βόμβα, κανείς με βεβαιότητα δεν μπορεί να απαντήσει.

Η αριστερά οφείλει να είναι απολύτως προετοιμασμένη για την εξέλιξη αυτή, οφείλει να προετοιμάσει τον λαό μας για την αντιμετώπιση αυτής της εξέλιξης.

Ακόμη και εάν αυτή η εξέλιξη αποφευχθεί και μόνον η γνώση ότι όταν μια χώρα δεν παράγει δεν είναι ταυτόχρονα δυνατή και ικανή να αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά, θέτει ως ισχυρή προτεραιότητα την επεξεργασία ενός στιβαρού προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Και επικεντρώνω σε αυτή την αναγκαιότητα για έναν επιπλέον λόγο.
Σε χρόνο κοντινό, θα αντιμετωπίσουμε την τραπεζική, δημοσιονομική, οικονομική και πολιτική ένωση της Ευρώπης.
Αυτή είναι εξευγενισμένη περιγραφή αυτού που πρόκειται να συμβεί.
Γιατί επί της ουσίας μιλάμε για την αντιδραστική εμβάθυνση της ευρωπαικής ενοποίησης.

Η τραπεζική ένωση συνεπάγεται τον ασφυκτικό έλεγχο των εθνικών τραπεζών από το Βερολίνο.

Η δημοσιονομική ένωση σημαίνει θέσπιση Ευρωπαικού υπουργείου Οικονομικών και μετατροπή του φτωχού νότου σε προτεκτοράτα του ισχυρού βορρά

Η φορολογική ένωση σημαίνει όξυνση των φορολογικών επιδρομών στους αδύναμους

Η οικονομική ένωση σημαίνει προώθηση όλων των διαθρωτικών αλλαγών, των ξεπουλημάτων και των εκποιήσεων

Ενώ η πολιτική ένωση θα σημάνει και την τυπική υποταγή της περιφέρειας στη Γερμανική μητρόπολη

Ο όποιος σχεδιασμός από μια κυβέρνηση της αριστεράς που θα εδράζεται στην πολιτική ανυπακοή, ώστε η πατρίδα μας να εξελιχθεί σε πόλο συγκροτημένης αντίστασης και καταστολής των σχεδίων αυτών

Ο όποιος σχεδιασμός από μια κυβέρνηση της αριστεράς, που θα εδράζεται ακόμη και σε πιθανή έξοδό μας από την Ευρωζώνη, καθώς το ευρώ δεν είναι φετίχ, εργαλείο είναι μέχρι να αποδειχθεί όπλο μαζικής καταστροφής,

Έχει έναν κοινό παρανομαστή την παραγωγική μας ανασυγκρότηση.


Διάβαζα παλιότερα ένα κείμενο του συλλογικού μας καθοδηγητή, του συναγωνιστή Μπιτσάκη, που έλεγε ότι για την παραγωγική ανασυγκρότηση είναι αναγκαία μια σύγχρονη αριστερά,  η οποία μέσα από τη συγκρότηση διευρυμένων συμμαχιών και σε δημιουργική αλληλεπίδραση με τα αυθόρμητα κινήματα θα κατακτήσει την πολιτική ηγεμονία.

Θα ήθελα να σταθώ λίγο αφενός στις συμμαχίες, αφετέρου στα αυθόρμητα κινήματα.

Κατά την άποψή μου σήμερα, μετά τις αλλεπάλληλες εκκλήσεις τόσο στο ΚΚΕ, όσο και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εκκλήσεις καθόλου προσχηματικές, η συμμαχία δεν έγινε ποτέ, η δε ιδέα της πολιτικής ενότητας, ειδικά στις 17 του Ιούνη, ήταν κάτι σαν ανεκπλήρωτος έρωτας.
Κάτι που θα θέλαμε πολύ, αλλά δεν έγινε.


Αυτό δεν σημαίνει ότι στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, με την πίστη ότι ίσως διαβάσουν αλλιώς το μάθημα της ιστορίας, και κυρίως τα μαθήματα των μεγάλων κλασσικών, δε θα πρέπει να προσπαθούμε διαρκώς για τη υπόθεση της πολιτικής ενότητας της αριστεράς.

Η πολιτική ενότητα είναι μια αναγκαία πολιτική πράξη, ακόμη κι εάν όσοι την επιχειρήσουν μαζί μας, μας αποδίδουν το χαρακτηρισμό των ρεφορμιστών,
Ακόμη κι αν βρουν ένα δύο τρία σημεία σύγκλισης με τη λογική του όσο πάει,
Ακόμη κι αν συμφωνηθεί μια κοινή πλατφόρμα με τη λογική υπέρ των φιλελεύθερων και εναντίον των τόρις.
Λέω ότι αυτό αποτελεί μια αναγκαία πολιτική πράξη και ένα κορυφαίο ζητούμενο του λαού μας.

Λέω όμως και κάτι άλλο.
Μας εξοντώνουν.
Τελεία. Δεν έχει άλλη πιο ήπια ανάγνωση και περιγραφή.
Είθε να συντελεστεί και δεν το λέω μοιραία, αλλά με τεράστια προσδοκία, η ενότητα των τριών πόλων της αριστεράς.

Είναι όμως τεράστια η ανάγκη να μιλήσουμε πια και με όρους κοινωνικών συμμαχιών και όχι μόνον πολιτικών.

Και για να γίνει αυτό θα πρέπει να μετεξελιχθούμε σε ένα ευρύ μέτωπο λαικής αντίστασης και κοινωνικής ανασυγκρότησης.

Ουσιαστικά μιλώ λοιπόν για ένα πλατύ μέτωπο, με την πλατύτητα που διέθετε το ΕΑΜ.
Μιλώ για αυτό που ο Γκράμσι ονόμασε ιστορικό μπλοκ.

Σήμερα ήρθε η ώρα της πραγματικής τομής στην τακτική και τη στρατηγική της αριστεράς.
Θαρρώ ότι έκλεισε ο ιστορικός κύκλος κατά τον οποίο η αντίσταση και η καταγγελία από μόνες τους, υπήρξαν ο κύριος άξονας πολιτικής της αριστεράς.

Έκλεισε ο πολιτικός κύκλος κατά τον οποίο ο ρόλος της αριστεράς δικαιωνόταν από την διεκδίκηση και την απόσπαση κατακτήσεων στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού.

Και κλείνοντας αυτός ο κύκλος, θα αδικούσαμε και τον εαυτό μας, αλλά θα αποδεικνυόμασταν κατώτεροι των περιστάσεων
εάν ο νέος κύκλος αφορούσε αποκλειστικά και μόνον όρους παραδοσιακής εκλογικής τακτικής και οικοδόμησης πολιτικών και εκλογικών συνασπισμών που αποσκοπούν στην κατάκτηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Εκτιμώ ότι ο νέος κύκλος, πρέπει να ανοίξει με όρους κοινωνικών, πολιτικών, ιδεολογικών διεργασιών τέτοιων που να μπορούν να κάνουν μια κοινωνική τάξη ή καλύτερα μια συμμαχία κοινωνικών τάξεων
ιστορική δύναμη ανατροπής, να την καταστήσουν ένα νέο ιστορικό μπλοκ.

Με αυτή την έννοια, μιλώ για κοινωνικές συμμαχίες, μέσα από τη θέση που αντιλαμβάνεται τη συνθετότητα του κοινωνικού όλου, ως το αμιγώς πεδίο της πολιτικής παρέμβασης.

Κι εδώ αναφέρομαι και στα αυθόρμητα κινήματα.
Εάν η σχέση ανάμεσα στο συνειδητό και το αυθόρμητο παρέχεται από μια οργανική συνοχή στην οποία το συναίσθημα της αγανάκτησης, της οργής γίνεται κατανόηση και μετά γνώση, τότε έχουμε μια σχέση αντιπροσώπευσης.

Μόνο όταν αυτή η σχέση αντιπροσώπευσης εμπεδωθεί και μόνον τότε, θα μπορούμε να μιλάμε για κοινή ζωή, για ιστορικό μπλοκ, για νέο ΕΑΜ

Γιατί περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαία αυτή η στρατηγική;
Η οικονομική κρίση που ζούμε, όπως άλλωστε απέδειξαν και οι πρόσφατες εκλογές, έχει μετεξελιχθεί και σε κρίση εξουσίας.
Η εκκωφαντική απόρριψη της λιτότητας και του μνημονίου, οι τεράστιες μετατοπίσεις όχι μόνο της εργατικής τάξης, αλλά και των μικροαστικών στρωμάτων, συνιστούν πράγματι μια νέα μεταπολίτευση του λαού, μια επαναπολιτικοποίηση της κοινωνίας, που η ίδια ανοίγει τη συζήτηση ριζοσπαστικών εναλλακτικών λύσεων.

Και για έναν επιπλέον λόγο γιατί η πολιτική που θα έβαζε ως στόχο τη διαμόρφωση ενός νέου ιστορικού μπλοκ,
συναρτάται άμεσα με την πολιτική στρατηγική,
με το σχέδιο για το μετασχηματισμό και την παραγωγική ανασυγκρότηση που προανέφερα,
με τις μορφές οργάνωσης,
με τα δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης.

Γιατί ιστορικό μλποκ σημαίνει να περάσουμε από την αντίσταση στην οικοδόμηση μιας εναλλακτικής λύσης.

Και για το λόγο αυτό μίλησα εξαρχής και με ένταση για τον τομέα της παραγωγικής ανασυγκρότησης, γιατί περάσαμε πλέον από την εποχή των αιτημάτων στην εποχή που η αριστερά έχει την υποχρέωση να προτείνει ένα παραγωγικό υπόδειγμα.

Ένα αναπτυξιακό μοντέλο, όχι με την έννοια της καπιταλιστικής μεγέθυνσης, αλλά ως καταστάλαγμα της κοινωνικής εμπιστοσύνης, ότι η πατρίδα μας διαθέτει παραγωγικούς όρους και πόρους για το λαό μας, για μια καλύτερη ζωή του λαού μας.

Περνώ τώρα στη τελευταία επισήμανση.
Αυτό θα χρειαστεί μια νέα αντίληψη, ή ίσως μία αντίληψη από τα παλιά, μια εαμική αντίληψη προσαρμοσμένη στο σήμερα.

Μια αντίληψη που θα δίνει έμφαση στην αυτοδιαχείριση, ώστε να κάνουμε εμείς παρελθόν κάθε λογής φασιστικού ακτιβισμού που σήμερα αποκτά ερείσματα.

Μια αντίληψη που θα ανακτά παραγωγικές μονάδες, μέσα από καταλήψεις εργαζομένων, ώστε το μοντέλο να είναι παρόν σε χρόνο ενεστώτα.

Μια αντίληψη που θα σπάει τους μεσάζοντες και θα διαμορφώνει δίκτυα διανομής, κατά τα πρότυπα της μάχης της σοδειάς της Θεσσαλίας, ώστε το κοινωνικό να εμπλέκεται με σχέση επιβίωσης με το πολιτικό.

Μια αντίληψη που θα επανακατοχυρώνει το δημόσιο χαρακτήρα της υγείας, ώστε εμείς να κάνουμε παρελθόν τη φιλανθρωπία, και να περάσουμε στο χώρο της συλλογικής κατάκτησης.
Μια αντίληψη τέλος στην οποία ο άνεργος, ο συνταξιούχος, ο τραυματισμένος μικροαστός, ο φοιτητής με τη βίζα στο χέρι, θα διεκδικεί όχι απλώς μια αριστερή κυβέρνηση, αλλά μια κυβέρνηση λαικής ενότητας

Μια κυβέρνηση λαικής ενότητας, γιατί μόνο αυτή θα έχει τη δυνατότητα της εκ βάθρων αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων.

Και γιατί το λέω αυτό.
Γιατί μια κυβέρνηση αριστεράς χωρίς σχέση αίματος με την κοινωνία, χωρίς μορφές αυτοοργάνωσης, χωρίς δίκτυα αλληλεγγύης θα αποδειχθεί πολύ αδύναμη.

Μια κυβέρνηση όμως λαικής ενότητας, κατά την οποία ο λαός μέσα από τον αγώνα για αλληλεγγύη, μέσα από νέες μορφές δράσης, μέσα από τις νέες πρακτικές της αυτοοργάνωσης, θα αντιλαμβάνεται τη δύναμή του, θα ανοίξει και την πόρτα της πολιτικής του ηγεμονίας.

Και στο σημείο αυτό θα κλείσω μια μία αναφορά – πρόταση σχετικά με τις διεργασίες για το νέο κόμμα.

Πολύ απέχουμε στις αντιλήψεις μας και ευτυχώς, από τη θέση ότι το κόμμα είναι ο καθαρός, ο αλάνθαστος εγγυητής της μιας και μόνης αλήθειας.

Παράλληλα πρέπει να κατοχυρώσουμε την αντίληψη του μετώπου, όχι ως το μέσο όρο του αθροίσματος των τάσεων, των προσωπικοτήτων και των συνιστωστών.

Το νέο μέτωπο πρέπει να παράγει συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες, πρέπει να γίνει πολιτικό εργαστήρι ανοικτό, με μορφές και πρακτικές οργάνωσης που να εγγυώνται αυτές οι ίδιες, το κοινωνικό μοντέλο που οραματιζόμαστε.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Για δεύτερη χρονιά φέτος στο RESISTANCE σας ευχαριστώ θερμά για την πρόκλησή σας και είθε το επόμενο φεστιβάλ να μη χρειάζεται να σηματοδοτείται από λέξεις και έννοιες με πρώτο συνθετικό το αντί.
Να περάσουμε από την αντίσταση στην κατάκτηση.
 

Twitter
Newsletter
Συμπληρώστε το email σας αν επιθυμείτε να λαμβάνετε ενημερωτικά emails
Πρόσφατα Video
“BEWARE OF GREEKS” Εβδομάδα Ελληνικού Design στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Σακοράφα σε Τουσκ και Γιούνκερ: Ωρολογιακή βόμβα η πολιτική σας για το μεταναστευτικό