Σοφία Σακοράφα

ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ

ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΗΜ0ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

Το Μάρτιο του 2008, σε ένα άρθρο μου για την κατάσταση στη Γάζα είχα επισημάνει : ΄΄ Το σχέδιο Μπους είναι σαφές, όπως το αποκάλυψε το έγκυρο περιοδικό Vanity Fair και το οποίο δε διαψεύσθηκε από το Στειτ Ντιπάρτμεντ.

Ο Τζορτζ Μπους και η Κοντολίζα Ράις ανέθεσαν στον αναπληρωτή σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας Ελιοτ Εϊμπραμς, την υλοποίηση μυστικού σχεδίου για πρόκληση εμφύλιου πολέμου στα κατεχόμενα, με στόχο τη βίαιη ανατροπή της κυβέρνησης Χαμάς.

Ωστόσο οι υπολογισμοί Αμερικανών και Ισραηλινών διαψεύσθηκαν και ακολούθησε η υλοποίηση της δεύτερης φάσης του σχεδίου που ήταν το φονικό εμπάργκο και οι φονικές επιδρομές, ελπίζοντας ότι θα γονάτιζαν το λαό της Γάζας. Κι εδώ διαψεύσθηκαν. Σήμερα σε αυτή τη φάση βρισκόμαστε. Τα σενάρια που ανοίγονται μπροστά μας είναι δύο : ή το Ισραήλ πραγματοποιεί τη πλέον φονική εισβολή ισοπεδώνοντας σπίτι σπίτι τη Γάζα με εκατόμβες θυμάτων ή διαπραγματεύεται ανακωχή με τη Χαμάς , τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση των Παλαιστινίων από το Γενάρη του 2006. ΄΄
Και αυτή την επισήμανση τη συνόδευσα με την παρατήρηση ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ παρακολουθεί ως θεατής, ο περίφημος ειδικός διαμεσολαβητής για το Μεσανατολικό Τόνι Μπλερ επιδεικνύει προκλητική σιωπή, ενώ η Ευρώπη συστήνει αυτοσυγκράτηση.

Με την εισαγωγή αυτή θέλω να τονίσω ότι το αιματοκύλισμα των 22 ημερών, οι βομβαρδισμοί αμάχων και καταυλισμών του ΟΗΕ, η ισοπέδωση της Γάζας και τα εγκλήματα έναντι του λαού της, δεν αποτέλεσαν κεραυνό εν αιθρία, απρόοπτη και απρόβλεπτη εξέλιξη. Αποτέλεσαν μια άκρως προβλεπόμενη εξέλιξη, για την οποία όμως κανείς από αυτούς που όφειλαν δεν έκανε κάτι για να την αποτρέψει. Το πρώτο συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι διεθνείς οργανισμοί, Ευρωπαική Ένωση, η ΄΄ πολιτισμένη ΄΄ δύση δηλαδή, έμειναν παρατηρητές, έκλεισαν επιμελώς τα μάτια σε ένα προδιαγεγραμμένο και προμελετημένο έγκλημα, ένα έγκλημα που επιτελέστηκε με την πιο χυδαία δικαιολογία, την αντίσταση ενός κατεχόμενου λαού.

Γιατί?

Αν δούμε ότι όλοι αυτοί επέδειξαν ιδιαίτερο ζήλο, ευαισθησία και πόνο στους αγώνες των Τσετσένων, των Θιβετιανών, των Αλβανοκοσοβάρων, καταλήγουμε στο δεύτερο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια ξεκάθαρη πολιτική επιλογή, ανάλογη με την ανοχή που επέδειξαν στη δικτατορία της Μιανμάρ, όπου είχαμε δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και οι πραξικοπηματίες ανενόχλητοι δεν άφηναν καν την είσοδο δημοσιογράφων ή οργανώσεων διεθνούς βοήθειας.

Αυτή όμως είναι η μία όψη του νομίσματος, η μία όψη για το πώς κάποιοι επιτρέπουν ή αποτρέπουν εγκλήματα. Η δεύτερη όψη είμαστε εμείς, οι λαοί σε ολόκληρο τον κόσμο, τα κινήματα σε Ανατολή και Δύση.

Και αυτό σήμερα έχει ιδιαίτερη αξία να το δούμε, γιατί επιχειρείται η επιβολή μιας άποψης που λέει πως ό,τι και να κάνουν οι λαοί δεν μπορούν να αποτρέψουν τους σχεδιασμούς των μεγάλων, των δυνατών, πως τίποτα δεν αλλάζει στον κόσμο. Δηλαδή μια άποψη που λέει με απλά λόγια ότι την ιστορία θα πρέπει απλώς να την υφιστάμεθα, παθητικά και μοιραία.

Επειδή ανήκω σ΄ένα πολιτικό χώρο που γνωρίζει πολύ καλά ότι όλα όσα κερδήθηκαν μέχρι σήμερα είναι αποτέλεσμα αγώνων, αποτέλεσμα συλλογικών δράσεων, που γνωρίζει πολύ καλά ότι την ιστορία και την υφιστάμεθα και τη δημιουργούμε, και μάλιστα την υφιστάμεθα στο βαθμό που αρνούμαστε να τη δημιουργούμε, δεν μπορώ παρά να στέκομαι έμπρακτα απέναντι στην παραπάνω άποψη.

Και η παρουσία μου στη Γάζα κατά τη διάρκεια του πολέμου αυτή τη στάση δράσης νοηματοδοτεί.

Τη δημιουργία ενός κλίματος αλληλεγγύης, ενός κινήματος συμπαράστασης, απέναντι στο δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό.

Στη βάση αυτή καλώ όλους τους Έλληνες δημοκράτες, όλους τους προοδευτικούς πολίτες, έμπρακτα να δηλώσουν την συμπαράστασή τους και την πολιτική και ανθρωπιστική τους αλληλεγγύη, απέναντι σε ένα λαό που υπέστη ένα ολοκαύτωμα.

Εμείς γνωρίζουμε, από τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου κάλεσε τον ΄΄τρομοκράτη΄΄, κατά την παγκόσμια κοινότητα, Γιασέρ Αραφάτ στην Ελλάδα, ότι η πολιτική πρέπει να ανοίγει δρόμους, ακόμη και δρόμους που κάποια πολιτικά ιερατεία τους θεωρούν κλειστούς, απροσπέλαστους.

Αυτή είναι η μέγιστη αξία της πολιτικής, αυτή είναι η αναμφισβήτητη δύναμη των κινημάτων.

Η ουτοπία του 1982 του Ανδρέα Παπανδρέου έγινε λίγο αργότερα ιδεώδες, το ιδεώδες της παλαιστινιακής αντίστασης.

Το ιδεώδες έγινες γεγονός, το γεγονός της διεθνοποίησης του Παλαιστινιακού.

Και το γεγονός έγινε αντικείμενο συλλογικής δράσης όλου του ελληνικού λαού.

Και όλη αυτή η διαδικασία έγινε ιστορικό δίδαγμα : οι συνειδήσεις μας, η πολιτική μας πρακτική και δράση είναι οι μόνες που δημιουργούν ιστορία, είναι οι μόνες που αλλάζουν το ρου μιας ιστορίας που αλλιώς την έχουν δρομολογήσει οι ΄΄μεγάλοι΄΄, οι ΄΄δυνατοί΄΄ του πλανήτη.

Αυτή άλλωστε είναι και η ιστορική διαδρομή της ίδιας μας της πατρίδας.
Σοφία Σακοράφα

Twitter
Newsletter
Συμπληρώστε το email σας αν επιθυμείτε να λαμβάνετε ενημερωτικά emails
Πρόσφατα Video
“BEWARE OF GREEKS” Εβδομάδα Ελληνικού Design στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Σοφία Σακοράφα: “Ο Τραμπ αποτελεί απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια και ειρήνη”