Σοφία Σακοράφα

ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ

Ομιλία της Σ. Σακοράφα για τη δημοκρατία

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Περιστέρι, 2 Οκτωβρίου 2013

Αξιότιμοι προσκεκλημένοι
Αγαπητές φίλες και φίλοι,
Στην πρόσκλησή σας χρησιμοποιήσατε αναφορά ενός μεγάλου διαφωτιστή φιλοσόφου, ο οποίος ευθέως συναρτά την πολιτική ελευθερία και την ποιότητα της δημοκρατίας, από την οικονομική κατάσταση της κοινωνίας και ενός εκάστου μέλους της.
Ο Ρουσσώ επιβεβαιώνεται με τον πλέον ισχυρό τρόπο. O τίτλος που κυριαρχεί σε ευρωπαικά fora, ακόμη και στο ευρωκοινοβούλιο, σε πολλές συζητήσεις που εξελίσσονται στον δυτικό κόσμο είναι ΄΄δημοκρατία ή λιτότητα΄΄.
Από το 2008 δηλαδή, από τότε που ξεκίνησε η κρίση, η δυσπιστία της δημοκρατίας, που κάποτε αφορούσε χώρες του τρίτου κόσμου, τώρα πλέον μας αφορά.
Αφορά ολόκληρο το δυτικό κόσμο.


Σε ένα πρώτο επίπεδο μας αφορά για τους λόγους που κι εσείς περιγράφετε, που περιγράφουν όμως και τα κινήματα σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Με τις πολιτικές της λιτότητας, των περικοπών εισοδημάτων και κοινωνικών παροχών.
Με τη διάλυση των εργασιακών και των κοινωνικών δικαιωμάτων.
Με το γκρέμισμα της δημόσιας υγείας και της δημόσιας παιδείας.
Με την περιθωριοποίηση και τη φτωχοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων.
Με την ανεργία να δημιουργεί σκληρές ζώνες αποκλεισμού, ιδιότυπα δηλαδή οικονομικά και κοινωνικά απαρτχάιντ
Η δημοκρατία χάνει την αξιοπιστία της και τα κοινωνικά της ερείσματα, αφού οι ίδιοι οι πολίτες της αισθάνονται ανυπεράσπιστοι και ευάλωτοι.
Και το πρώτο κριτήριο για να διακρίνει κανείς την αποψίλωση της δημοκρατίας είναι αυτό ακριβώς : πως νιώθουν οι πολίτες.
Τούτο δεν το λέμε εμείς. Τούτο το τονίζει ο Περικλής στον Επιτάφιο, όταν εξισώνει το γνήσιο δημοκρατικό πολίτευμα με εκείνη την κατάσταση κατά την οποία το κοινό καλό τίθεται πάνω από το ατομικό συμφέρον, ώστε το σύνολο της κοινωνίας και ο κάθε πολίτης ξεχωριστά να νιώθει ασφάλεια και προστασία, αναγκαία χαρακτηριστικά για την πρόοδο και την ευημερία.
Περιγράφει ο Περικλής πολίτες που είναι ίσοι απέναντι στους νόμους.
Πολίτες με τα ίδια δικαιώματα, αλλά και την ύψιστη υποχρέωση να τιμούν και να σέβονται τους νόμους, γιατί μέλημα του νόμου είναι η διασφάλιση του κοινού συμφέροντος.
Περιγράφει ο Περικλής ότι οι νόμοι θεσπίζονται για την προστασία των αδικημένων και πρώτος υπηρέτης των νόμων οφείλει να είναι η πολιτεία
Αυτή φίλες και φίλοι, είναι η πρώτη προσέγγιση, η πρώτη ανάγνωση σχετικά με τη δημοκρατία. Και δυστυχώς για την Ελλάδα, τούτη η πρώτη ανάγνωση μας οδηγεί σε τραγικά συμπεράσματα όχι μόνον για την ποιότητα της δημοκρατίας, αλλά ακόμη και για την ίδια την ύπαρξή της.
Επιτρέψτε μου όμως να προχωρήσω και λίγο πιο κάτω, να εμβαθύνω δηλαδή στο ερώτημα περί δημοκρατίας.
Γράφει ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά ΄΄ Στις δημοκρατικές πόλεις που κυβερνιούνται κατά το νόμο, δεν κάνει ποτέ την εμφάνισή του ο δημαγωγός, αλλα είναι οι πολίτες που έχουν την πρωτοκαθεδρία΄΄.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σταθούμε, γιατί την περίπτωση της εμφάνισης της δημαγωγίας στην πατρίδα μας την διακρίνουμε τα τελευταία χρόνια όχι όπως τα προηγούμενα.
Γιατί τα τελευταία χρόνια η δημαγωγία συνυπάρχει με τρία εξαιρετικά επικίνδυνα χαρακτηριστικά το πρώτο είναι η δημαγωγία της εκτροπής, το δεύτερο είναι η δημαγωγία της επιβολής και το τρίτο είναι η δημαγωγία του φασισμού.
Ξεκινώ από τη δημαγωγία της εκτροπής.
Γνωρίζετε πολύ καλά ότι τα τελευταία 4 χρόνια το κοινοβούλιο δε λειτουργεί.
Το κοινοβούλιο αυτά τα χρόνια έχει μετατραπεί σε ένα σώμα που απλώς επικυρώνει τις εντολές της Τρόικα και των ευρωπαικών πολιτικών διευθυντηρίων.
Γνωρίζετε ότι ακόμη και ο πιο αμεσοδημοκρατικός θεσμός στην πατρίδα μας, αυτός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης υπόκειται πλέον στον απόλυτο έλεγχο των συντακτών των μνημονίων.
Θυμάστε πολύ καλά ότι στην πατρίδα μας υπήρξε πρωθυπουργός, ο Λουκάς Παπαδήμος, ο οποίος δεν υπήρξε ποτέ εκλεγμένος, αλλά διορισμένος από το λόμπι των εγχώριων και ξένων χρηματοπιστωτών.
Γνωρίζετε πολύ καλά ότι το Σύνταγμά μας και η εσωτερική μας νομοθεσία έχουν γίνει κουρελόχαρτα σχεδόν ασήμαντης αξίας από τους πιστωτές, τις ξένες τράπεζες δηλαδή ή τη Γερμανία.
Γνωρίζετε πολύ καλά ότι στα κρίσιμα υπουργεία υπάρχουν επόπτες, μια προηγούμενη εποχή τους ονόμαζαν γκαουλάιντερ, οι οποίοι κόβουν και ράβουν προυπολογισμούς και πολιτικές στα μέτρα τους.
Όλη αυτή η αντιδημοκρατική εκτροπή στηρίχτηκε και στηρίζεται στη δημαγωγία άλλοτε ότι πρέπει να βιαστούμε, άλλοτε ότι δε μας δίνουν τις δόσεις του δανείου, άλλοτε ότι είμαστε διεφθαρμένοι, άλλοτε ότι θα μας πετάξουν εκτός ευρώ, άλλοτε ότι δε θα έχουμε τρόφιμα και φάρμακα.
Ένα δεύτερο συμπέρασμα λοιπόν που βγαίνει και πάλι όχι για την ποιότητα της δημοκρατίας στην πατρίδα μας, αλλά για την ίδια την ύπαρξή της είναι ότι μέσα σε 4 χρόνια επιχειρήθηκαν τέτοιας έντασης και βάθους εκτροπές, στηριζόμενες όλες στη δημαγωγία του φόβου, που οι πολίτες έπαψαν να έχουν την πρωτοκαθεδρία όπως λέει και ο Αριστοτέλης, αφού την πρωτοκαθεδρία απέκτησαν οι εκβιασμοί, οι απειλές και η κατατρομοκράτηση του λαού μας.
Προχωρώ στη δημαγωγία της επιβολής.
Όπως εξελίσσεται η κρίση έρχονται σε απόλυτη σύγκρουση δύο θεμελιώδεις αρχές των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Η αύξηση της παραγωγικότητας μέσω της ελεύθερης αγοράς από τη μία και η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών μέσω του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος, από την άλλη.
Στην πατρίδα μας αυτή η σύγκρουση πήρε την εξής μορφή. Ο λαός μας θεώρησε και θεωρεί τα κατεστημένα κόμματα όχι σαν εκπροσώπους δικούς του, που θα ικανοποιήσουν δηλαδή τις κοινωνικές του ανάγκες, αλλά σαν υπηρέτες του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που θα ικανοποιήσουν δηλαδή τις ανάγκες των χρηματοπιστωτών.
Αυτή η θεώρηση από την πλευρά του λαού μας στις τελευταίες εκλογές είχε έναν τεράστιο κίνδυνο για το σύστημα : τον κίνδυνο της ανατροπής του ίδιου του συστήματος.
Υπάρχει όμως μια ελίτ, εντός κι εκτός της Ελλάδας που επιχείρησε -και σε μεγάλο βαθμό τα κατάφερε- μέσω της δημαγωγίας της επιβολής, να απειλήσει το λαό μας ότι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα τον τιμωρούσε.
Θυμάστε πολύ καλά συντεταγμένο το σύστημα κι εννοώ ντόπιο πολιτικό κατεστημένο, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και βέβαια ευρωπαικά διευθυντήρια, χωρίς καμία αναστολή να δηλώνουν πανέτοιμα να τιμωρήσουν τον ελληνικό λαό στην περίπτωση που με την ψήφο του αποφάσιζε κάτι διαφορετικό από αυτό που οι ίδιοι ήθελαν να επιβάλλουν.
Ένα τρίτο συμπέρασμα λοιπόν, όχι πάλι για την ποιότητα της δημοκρατίας στην πατρίδα μας, αλλά πλέον για το βαθμό της απολυταρχικής εκτροπής, είναι ότι την πρωτοκαθεδρία όπως λέει ο Αριστοτέλης δεν την έχει ο ελεύθερος πολίτης, αλλά η τιμωρία εάν ο πολίτης συμπεριφερθεί με τρόπο ελεύθερο.

Και περνώ στο χώρο της τρίτης και πιο αιμοσταγούς δημαγωγίας, αυτής του φασισμού.
Εδώ η μεθοδολογία υπήρξε σχεδόν χειρουργική.
Επί ενάμιση χρόνο η κυβέρνηση Σαμαρά επιδόθηκε σε ένα ανιστόρητο και επικίνδυνο δόγμα, το οποίο απέκτησε τον οικείο πλέον σε όλους τίτλο, η θεωρία των δύο άκρων, προκειμένου να αντιμετωπίσει την αριστερά και το χειρότερο προκειμένου να αντιμετωπίσει τον ελληνικό λαό.
Τι έκανε ο κ. Σαμαράς.
Εξίσωσε την εγκληματική και ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής και τις πρακτικές της, με την αριστερά και τις δράσεις της.
Εξίσωσε τους αιμοσταγείς δολοφόνους των ταγμάτων εφόδου, με τον Μανώλη Γλέζο.
Εξίσωσε την ριπή, με το ακορντεόν.
Εξίσωσε το μαζικό κίνημα και τις διεκδικήσεις του, με τα πογκρόμ των ναζιστών.
Εξίσωσε τον τρομοκράτη, με τον αντιστεκόμενο αγωνιστή.
Εξίσωσε την αντιανθρώπινη και αντικοινωνική ναζιστική θεωρία, με την πανανθρώπινη και διεθνιστική αριστερή θεώρηση.
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της χυδαίας και εγκληματικής εξίσωσης;
H νομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής.
Η νομιμοποίηση του ναζιστικού παρακράτους.
Η νομιμοποίηση των εγκληματικών πρακτικών της.
Το έκανε μόνον ο κ. Σαμαράς;
Όχι. Το σύστημα λειτούργησε οργανωμένα και συντονισμένα.
Διάσημοι δημοσιογράφοι που σήμερα δηλώνουν υπέρμαχοι αντιφασίστες μετέτρεψαν την ειδεχθή ναζιστική θεωρία σε life style.
Οι αγκυλωτοί σταυροί περιφέρονταν σε ιλουστρασιόν εξώφυλλα, σε κούπες του καφέ στις οποίες έκαναν γκρο πλαν οι τηλεοπτικές κάμερες, σε κτηνώδη μπράτσα στις παραλίες.
Διάσημοι δημοσιογράφοι μας προέτρεπαν να ευχαριστήσουμε τη Χρυσή Αυγή γιατί συμβάλλει στη βελτίωση της δημοκρατίας, ακόμη και το πιο επικίνδυνο έκαναν λόγο για μια σοβαρότερη Χρυσή Αυγή, η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει κυβερνητικό εταίρο.
Ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας και επικοινωνίας κατάφερε να απενοχοποιήσει το φίδι, κατάφερε να μας εξοικειώσει με τα σύμβολά του, κατάφερε να βάλει μέσα στα σπίτια μας και τις ζωές μας από τη πίσω πόρτα τους ναζιστές, κατάφερε να τους νομιμοποιήσει.

Κατάφερε να βλέπουμε το έγκλημα live στους τηλεοπτικούς δέκτες είτε αφορούσε πακιστανούς αιμόφυρτους, είτε πάγκους λαικών αγορών και σχεδόν να το θεωρούμε αναπόφευκτο ή αυτονόητο ή αναγκαίο και το χειρότερο : δίκαιο.
Κι έτσι με αυτή τη δημαγωγία του φασισμού, η οποία όπως τόνισα δεν ήταν υπόθεση μόνον των φασιστών, αλλά ενός ολόκληρου συστήματος, ξεχάσαμε τον Μπρεχτ – σκοπός άλλωστε ήταν να τον ξεχάσουμε- ο οποίος έλεγες ότι΄΄Απέναντι στη μόνιμη πια κρίση του ο καπιταλισμός θα επιχειρήσει να επιβληθεί με την πιο ωμή και απροσχημάτιστη μορφή του, το φασισμό και όχι με τη μορφή ενός υποχωρητικού φιλελευθερισμού κάτω από τους «εκβιασμούς» του λαού του.΄΄

Αυτή υπήρξε η πρώτη φάση του δημαγωγίας του φασισμού, η πρώτη αξιοποίησή του ναζιστικού μορφώματος από το σύστημα, το σύστημα που είναι άρρηκτα δεμένο μαζί του.
Η δεύτερη φάση εξελίσσεται μετά τη δολοφονία του αγωνιστή Παύλου Φύσσα.
Φυσικά και αναγκάστηκε η κυβέρνηση να μαζέψει το χαιδεμένο της παιδί, τη Χρυσή Αυγή, αφού ένα τεράστιο αντιφασιστικό κίνημα συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία, ενώ οι φωνές από το εξωτερικό, από την Ευρωπαική Ένωση αλλά και τα ευρωπαικά κινήματα θορύβησαν τα αυτιά του κ. Σαμαρά.
Ως δια μαγείας μέσα σε λίγες ώρες μαζεύτηκαν 32 δικογραφίες, τις οποίες ο κ. Δένδιας τις κρατούσε καλά αμπαρωμένες στα συρτάρια του, όπως άλλοι υπουργοί τη λίστα Λαγκάρντ.
Και ξεκινά η δεύτερη φάση δημαγωγίας του φασισμού.
Αυτοί που τον εξέθρεψαν, εξουσία και ΜΜΕ, έγιναν οι διώκτες του.
Άναυδοι και έκπληκτοι κράτος και μιντιακό παρακράτος περιγράφουν τα εγκλήματα των ναζί, γιατί τώρα είναι η στιγμή να ενισχύσουμε την εξουσία, να τις απονείμουμε τα δημοκρατικά εύσημα και κυρίως η στιγμή ο ναζισμός να μετατραπεί σε τηλεοπτικό reality, προκειμένου να ξεχάσουμε την τραγωδία της πραγματικής μας ζωής, να περάσουμε στα ψιλά τις νέες αιμοσταγείς απαιτήσεις της τρόικα.
Ήρθε η ώρα οι ναζί να πουλήσουν μια άλλη υπηρεσία, αντί για εταίροι να γίνουν το μίασμα, προκειμένου αφενός να παρακάμψουμε και τα άλλα ευρωπαικά μιάσματα, αφετέρου να ξαναμιλήσουμε με ευκολία για τα δικά μας μιάσματα, τα αριστερά μιάσματα.
Συμπέρασμα τέταρτο και το πιο οδυνηρό, όχι πια μόνον για τη δημοκρατία, αλλά και για την ιστορία του λαού μας, τις θυσίες του, τους εκτελεσμένους στην Καισιαριανή, στο Δίστομο και τα Καλάβρυτα : Αυτή η δράκα που μας κυβερνά προκειμένου ο πολίτης να μην αποκτήσει ποτέ την πρωτοκαθεδρία, παίζει εγκληματικά παιχνίδια με το φίδι, που πότε το χαιδεύει και πότε το χτυπά, αλλά πάντως ποτέ δεν αναιρεί και δεν καταργεί τις αιτίες που το εξέθρεψαν.
Και προχωρά και παραπέρα προκειμένου ακριβώς να μην καταργηθούν ποτέ οι αιτίες, η μνημονιακή βαρβαρότητα δηλαδή.
Στο διαρκές και πάγια αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ για εκλογές, το οποίο σήμερα αποκτά μια επιπλέον ζωτική σημασία, αφού προστίθεται ένα επιπλέον κρίσιμο διακύβευμα, που είναι το ξερίζωμα του ναζισμού, έρχεται ο κ. Σαμαράς να εξισώσει τις εκλογές με την αποσταθεροποίηση.
Εάν δεν είναι αυτή η δημαγωγία του φασισμού σε όλο της το μεγαλείο, μια δημαγωγία που ποδοπατά κάθε έννοια της ίδιας της αστικής νομιμότητας, μια δημαγωγία που ενοχοποιεί το ίδιο το εργαλείο της αστικής νομιμότητας, τις εκλογές, μια δημαγωγία που ξεχνά ότι πιο έντονη αποσταθεροποίηση η ελληνική κοινωνία δεν έχει γνωρίσει ποτέ από τη μεταπολίτευση και μετά, ένας φασισμός τόσο απροκάλυπτος και τόσο ιδιότυπος που λέει δεν είναι οι πολίτες που θα αποφασίσουν για τη ζωή τους, αλλά εγώ, τότε τι είναι δημαγωγία, τότε τι είναι φασιστική αντίληψη για την εξουσία;

Φίλες και φίλοι
Δύσκολα τα συμπεράσματα όσο προχωρά η προσέγγιση αυτή.
Δύσκολα γιατί αποδεικνύουν τον ενταφιασμό της δημοκρατίας στην πατρίδα μας.
Και στο σημείο αυτό τίθεται το κρίσιμο ερώτημα : τι κάνουμε;
Όπως το λέτε κι εσείς στην πρόσκλησή σας: πως απαντούν οι πολίτες σε αυτήν την κατάσταση;
Θέλω λίγο να ανατρέξω σε μια επισήμανση του Καστοριάδη για την αρχαία δημοκρατία. Λέει λοιπόν ο Καστοριάδης : το αποφασιστικό στοιχείο για την ελληνική ιστορία που δεν συναντάται πουθενά αλλού στην παγκόσμια ιστορία δεν είναι κυρίως ούτε η δημοκρατία θεωρούμενη ως κυριαρχία του νόμου ή ως ελευθερία των πολιτών ή ως ισότητα.
To σημαντικό στοιχείο είναι ότι έχουμε την πρώτη εμφάνιση της κοινωνικής αυτονομίας με την έννοια ότι η κοινωνία αμφισβητεί την ίδια της την θέσμιση, και αυτή η αμφισβήτηση και αναδιαμόρφωση του ίδιου της του νόμου, γίνονται ρητά, σε συνάρτηση με δημόσια πολιτική δραστηριότητα εν λόγω και δια του λόγου, της συζήτησης, της αντιπαράθεσης των απόψεων.΄΄

Η προσέγγιση αυτή μας πάει ένα βήμα παραπέρα από τη δημοκρατία όπως την έχουμε γνωρίσει.
Τη δημοκρατία της ανάθεσης, τη δημοκρατία της έμμεσης εκπροσώπησης.
Τη δημοκρατία κατά την οποία αναθέταμε τη ζωή μας σε έναν ηγέτη, ο οποίος θεωρητικά και υποθετικά και σχεδόν ποτέ πραγματικά, εκπροσωπούσε τα όνειρά μας, τα συμφέροντά μας, την ίδια μας την ύπαρξη.
Τη δημοκρατία της κάλπης, του κάθε 4 χρόνια, ή όποτε γίνονταν οι εκλογές.
Τη δημοκρατία που μετά τις εκλογές αποφασίζω για σένα χωρίς εσένα.
Τη δημοκρατία της διαπλοκής και των ανεξέλεγκτων χρηματοδοτικών ροών
Τη δημοκρατία που αφού επιτέλεσε την αποστολή της, δεν προχωρά, δε μετασχηματίζεται, δεν εκδημοκρατίζεται
Είναι θαρρώ η ώρα να μιλήσουμε για μια άλλη δημοκρατία, και κατεπέκταση για μια άλλη εξουσία.
Και μάλιστα εάν το κρίσιμο ζητούμενο δεν είναι μόνον να βγούμε από την κρίση με όρους προστασίας της ζωής, της αξιοπρέπειας και των κατακτήσεων του λαού μας,
αλλά να οικοδομήσουμε κι ένα διαδραστικό μοντέλο πολιτικής και πολίτη, ένα μοντέλο οικονομίας βιώσιμο, ένα μοντέλο εξουσίας αληθινά δημοκρατικό, ένα μοντέλο κοινωνίας πραγματικά δίκαιο, θα πρέπει αυτή η συζήτηση να τεθεί στο κέντρο κάθε άλλης συζήτησης.
Γιατί μιλώ ταυτόχρονα για πολλά πράγματα.
Μιλώ καταρχήν για μια μεταβατική κυβέρνηση που για να εμπεδώσει στην κοινωνία το αίσθημα της ασφάλειας και της προστασίας, θα πρέπει να στηριχθεί ενεργά και με όρους κινήματος από την ίδια την κοινωνία.
Μιλώ για μια μεταβατική κυβέρνηση που για να επανεδραιώσει την ανεξαρτησία και την κυριαρχία θα πρέπει να στηριχθεί με όρους 3ης Σεπτέμβρη του 1843.
Μιλώ για μια μεταβατική κυβέρνηση που για να καταφέρει να ξεριζώσει το ναζισμό, ο οποίος είναι μια κατάσταση μαζικής αντιδραστικής κινητοποίησης, θα πρέπει να έχει πλάι της μια άλλη μαζική κινητοποίηση αλλά με πρόσημο αντιφασιστικό και ανθρώπινο.
Μιλώ για μια μεταβατική κυβέρνηση που για να επιχειρήσει ένα άλλο βιώσιμο μοντέλο παραγωγικής ανασυγκρότησης θέτει σαν αναγκαίους όρους τη συμμετοχή, την πάλη, την παρέμβαση και τον έλεγχο των εργαζομένων και των επιστημόνων

Μιλώ για μια μεταβατική κυβέρνηση που θα υπερασπίζεται ένα Σύνταγμα αμεσοδημοκρατικό, το οποίο θα προέλθει μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.
Τέλος μιλώ για ένα νέο πολίτη.
Αυτή είναι η απάντηση των πολιτών.
Αυτόν που θα στηρίζει και θα ελέγχει ταυτόχρονα.
Αυτόν που θα αποφασίζει και θα αμφισβητεί ταυτόχρονα.
Αυτό που θα κατακτά και θα μετασχηματίζει ταυτόχρονα.
Αυτόν που θα κινητοποιείται και θα κριτικάρει ταυτόχρονα.
Αυτόν που θα εξεγείρει την εξουσία και θα εξεγείρεται ταυτόχρονα.
Υπάρχει τέτοιος πολίτης;
Δεν το ξέρω.
Αυτό που γνωρίζω αγαπητοί φίλοι είναι ότι θα έπρεπε να υπάρχει μια εξουσία που να θέλει τέτοιους πολίτες.
Και να υπάρχουν και πολίτες που να θέλουν τέτοια σχέση με την εξουσία.
Και τέτοιες αμοιβαίες σχέσεις κατακτώνται μόνον μέσα από διαδικασίες ανατροπής.
Όχι διαδικασίες κοινοβουλευτικής διαδοχής.
Όχι διαδικασίες εκλογικής ανάθεσης.
Όχι διαδικασίες διαχειριστικής αλλαγής
Διαδικασίες ανατροπής, όπου το παλιό πεθαίνει και το καινούριο επιχειρούμε να το γεννήσουμε όλοι εμείς.
Είμαστε ιστορικά σε μια τέτοια στιγμή.
Ας μη χάσουμε την ευκαιρία να γίνουμε εκείνα τα πολιτικά υποκείμενα που θα γκρεμίσουμε και θα κτίσουμε.
Αυτό είναι δημοκρατία
Να γίνουμε οι γκρεμιστές γιατί εμείς είμαστε και οι κτίστες
΄΄οι διαλεχτοί της άρνησης κι οι ακριβογιοί της πίστης.

Και ξέρουμε ότι το γκρέμισμα θέλει νου και καρδιά και χέρι΄΄

Twitter
Newsletter
Συμπληρώστε το email σας αν επιθυμείτε να λαμβάνετε ενημερωτικά emails
Πρόσφατα Video
Είναι ύβρις να λέτε στον ελληνικό λαό ότι η συνέχιση της πολιτικής που τον έφτασε σε κατάσταση επαιτ
Σημαντικός εταίρος για την εξωτερική πολιτική της ΕΕ η Κούβα.